Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Της Κρινιώς Καλογερίδου Σε μια εποχή απογυμνωμένη από ιδανικά, οράματα και ηθικά ερείσματα, είναι παρήγορο πως τιμάται ακόμα «ένα τεμάχιο υφάσματος φέροντος εμβλήματα και χρώματα ιδιάζοντα εις έθνος ή λαό» (τον ελληνικό, εν προκειμένω), μου έλεγε τις προάλλες που τον συνάντησα παλαιός συνάδελφος καθηγητής, όταν τον ενημέρωσα πως θα εκφωνήσω τον πανηγυρικό της ημέρας στο σχολείο, τιμώντας ταυτόχρονα τη Γιορτή της σημαίας και την επέτειο-“αποτύπωμα” του “Όχι”. Ήταν φανερά συγκινημένος στην ανάμνηση των δικών του ομιλιών για την 28η Οκτωβρίου και γι’ αυτό μου θύμιζε με λυγισμένη φωνή αποσπάσματα εκείνων: «[…] Αυτό το ασπρογάλαζο πανί ενσαρκώνει τους ιερούς αγώνες του Ελληνισμού στο διάβα της μακραίωνης ιστορίας του. Ενσαρκώνει τα όνειρα και τα ιδανικά του• τους ακατάλυτους δεσμούς της ελληνικής πατρίδας και της θρησκείας μας, αλλά και τις πανανθρώπινες ιδέες της αγάπης, της ειρήνης και της ελευθερίας…»

Λέγεται συχνά, εντελώς λανθασμένα, ότι οι Ιταλοί ήταν δειλοί, ότι τρέπονταν σε φυγή έναντι των Ελλήνων, ότι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, ακόμα και ότι επίτηδες έχασαν για να φέρουν τους Γερμανούς στα Βαλκάνια! Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, εκτός και αν δεχθούμε ότι οι 15.000 Έλληνες που έπεσαν στην Αλβανία σκοτώθηκαν μόνοι τους. Οι Ιταλοί, ούτε δειλοί ήταν, ούτε το έβαζαν στα πόδια όταν άκουγαν την ιαχή «Αέρα». Πολέμησαν και μάλιστα φανατικά, σε πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα τα επίλεκτα τμήματα Αλπινιστών και Βερσαλλιέρων.  Η εξήγηση για την ιταλική ήττα δεν έχει να κάνει με το θάρρος των Ιταλών στρατιωτών, αλλά με την ευφυΐα της ηγεσίας του και την εν γένει θεώρηση του κατά της Ελλάδας πολέμου από την φασιστική ιταλική ηγεσία, με το επίπεδο εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού και με την ηθική προπαρασκευή του στρατού αυτού ενόψει της εισβολής στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ Π.Π.) , ο οποίος θεωρείται συμβατικά ότι ξεκίνησε το έτος 1939, παρότι σχετικές συγκρούσεις είχαν ξεκινήσει από νωρίτερα, και τερματίστηκε το έτος 1945, είχε δηλαδή διάρκεια 6 χρόνια περίπου, και χαρακτηρίζεται ως παγκόσμιος πόλεμος επειδή σε αυτόν ενεπλάκη η πλειονότητα των τότε «δραστήριων» κρατών του κόσμου – συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των, λεγόμενων, «μεγάλων δυνάμεων», οι οποίες τότε ήταν οι  Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Η.Π.Α.), η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ε.Σ.Σ.Δ.), το Ηνωμένο Βασίλειο και ειδικότερα η Αγγλία και η Γαλλία, οι οποίες συγκρότησαν τη στρατιωτική συμμαχία των Συμμάχων και βεβαίως η Γερμανία, η οποία πρωτοστάτησε, ενώ από τους περισσότερους η Γερμανία θεωρείται η βασική υπαίτιος του Β’ Π.Π.,