Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΣ & ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ

*Ακολουθεί σχόλιο του blog 
Ο Γιάννης Καραπαναγιώτης, επιστάτης στο υπόγειο μεταλλείο της Ολυμπιάδας και κάτοικος Παλαιοχωρίου, ανεβάζει τους τόνους και δε δέχεται ούτε ως αστείο την άποψη που λέει ότι οι κάτοικοι που ζουν και εργάζονται στα μεταλλεία δεν σκέφτονται τι τόπο θα παραδώσουν στα παιδιά τους.

«Είμαι μεταλλωρύχος. Και τί σημαίνει αυτό, ότι δεν είμαι κάτοικος αυτής της περιοχής; Ότι δεν αγωνίζομαι γι’ αυτόν τον τόπο; Ότι δεν είμαι οικογενειάρχης, ότι δεν είμαι οικολόγος, ότι δεν είμαι πολιτικά ενεργός;  

Είμαι μεταλλωρύχος, κάτοικος, πατέρας, γιος, αγωνιστής, πατριώτης, σκεπτόμενος. Πάνω απ’ όλα όμως είμαι ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για όλα αυτά, που με κάνουν αυτό που είμαι!  
Έζησα μια ζωή στο Παλαιοχώρι. Μεγάλωσα εδώ, μεγαλώνω τα παιδιά μου εδώ. Δεν έφυγα ποτέ, δεν «παρέδωσα τα όπλα» στις δυσκολίες..
 
Αυτό το μέτρο και τον διαχωρισμό του εργαζόμενου και του κατοίκου δε τον καταλαβαίνω. Πάνω απ’ όλα μας προσδιορίζει ο τόπος μας, η ταυτότητα μας και μετά όλα τα άλλα. Εγώ λοιπόν ξέρω πολύ καλά και πού ζω και ποιός είμαι και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι κανείς δεν αγαπάει τα παιδιά μου και τον τόπο μου πιο πολύ από μένα. Αυτά δεν τα διαπραγματεύομαι. 

Θεωρώ προσβολή να μου βάζουν μια ταμπέλα χωρίς να με ξέρουν. Ας έρθουν να με ρωτήσουν και θα τους πω, ότι πάνω απ’ όλα είμαι αγωνιστής. Για τον τόπο μου, τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, τον πατέρα μου και τα ιδανικά που πάντα υπηρετούσα πιστά.

 Αυτά κανείς δεν δικαιούται να τα αμφισβητήσει και κανείς δεν δικαιούται να πιστεύει ότι είναι περισσότερο αγωνιστής και περισσότερο πατριώτης από μένα. Μας παρουσιάζουν σαν μια περιοχή σε εμφύλιο. Εγώ δεν βλέπω αυτό. Βλέπω μια περιοχή που μας χωράει όλους. Όπως μας χωρούσε πάντα. Δεν ξέρω τι βλέπουν κάποιοι άλλοι και τι εντυπώσεις θέλουν να δημιουργήσουν. 

Εγώ ζω εδώ και βλέπω τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, το γείτονά μου, το συγχωριανό μου και τους βλέπω πολύ καθαρά. Αυτό που βλέπω λοιπόν είναι χαμόγελα, σιγουριά, αισιοδοξία, όνειρα, ελπίδα. Για όλους εμάς, που αγαπάμε αυτά τα χωριά όσο τίποτα άλλο, τίποτα απ’ αυτά δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση. Τίποτα δεν θυσιάζεται.»

[ΠΗΓΗ: ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΑ ΝΕΑ, τεύχος ΝΟΕΜΒΡΗ-ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2013]

Αναδημοσίευση από www.metalleiachalkidikis.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ BLOG: H υπερηφάνεια που νιώθει ο Γιάννης Καραπαναγιώτης και ο κάθε μεταλλωρύχος, έχει έδαφος για να στηρίξει την αξία και τη σημασία της.

 Χάρη στο "κίνημα των Σκουριών" έμαθε και ο τελευταίος αδαής σ' αυτή τη χώρα, τον αδυσώπητο πόλεμο που μαίνεται εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες εναντίον της μεταλλευτικής και το επάγγελμα του μεταλλωρύχου, από... αειφορικούς παράγοντες της οικονομίας.

Το μεγάλο ευτύχημα είναι ότι όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι η ευαισθησία για το περιβάλλον είναι προσχηματική. Δεν το λέμε εμείς. Οι πράξεις των οικολογούντων και η ανυπόφορη οσμή υποκρισίας που αναδύεται σε κάθε τους κίνηση.