Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

*Ακολουθεί σχόλιο του blog

Η Κορώνεια εξαφανίζεται από προσώπου γης. Εάν δεν ήταν ασυνήθιστα βροχερός ο περασμένος χειμώνας, δε θα υπήρχε ούτε καν αυτός ο βούρκος. Η Κορώνεια δε βρίσκεται στους Αντίποδες, κάπου ανάμεσα στη Μελβούρνη και το Περθ. Βρίσκεται ένα βήμα από τη Θεσσαλονίκη και κανένας κάτοικος της πόλης δεν μπορεί να πει ότι δεν την ξέρει. 

Πάνω από είκοσι χρόνια πάει αυτή η ιστορία. Είδατε κανένα βουλευτή να διαμαρτύρεται; Καμιά κίνηση πολιτών;Τίποτε αγωνιούντες για το φυσικό περιβάλλον; Έστω, κάποιον «αγωνιστή Πανοράματος», από εκείνους που κάθε τόσο τρέχουν στις Σκουριές και φαντασιώνονται λαϊκούς αγώνες;

Στο κάτω κάτω, η Κορώνεια είναι βεβαιωμένα μια περιβαλλοντική καταστροφή ενώ το τι ακριβώς συμβαίνει στις Σκουριές το πολύ-πολύ να το ξέρουν δέκα άνθρωποι. Προφανώς, οι θέσεις εργασίας δεν αποτελούν επιχείρημα, εάν τα μεταλλεία όντως προκαλούν ανεπανόρθωτη βλάβη στο περιβάλλον. Αλλά το αν τηρείται η νομοθεσία δε θα το κρίνουν ούτε τα καφενεία ούτε οι καταλήψεις. Στις πολιτισμένες χώρες υπάρχουν θεσμοί.

Για τρελούς ψάχνετε! Δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο στο γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που τρέχουν να διαμαρτυρηθούν στις Σκουριές, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στην Κορώνεια. Η Κορώνεια καταστρέφεται από τα μικρά συμφέροντα των πολλών. 

Υπάρχει επεξεργασμένο σχέδιο για τη σωτηρία της λίμνης και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που, ωστόσο, προϋποθέτει ότι θα κλείσουν οι χιλιάδα αυθαίρετες γεωτρήσεις, θα υπάρξει ορθολογική κατανομή του υδάτινου κεφαλαίου, θα σταματήσουν οι υδροβόρες καλλιέργειες.

Αλλά αυτό ενοχλεί τους αγρότες που, ακόμη και σήμερα, προτιμούν να φυτεύουν καλαμπόκια και βαμβάκι και να ποτίζουν μέρα μεσημέρι, καλοκαιριάτικα, με «κανόνια». Και εξίσου ενοχλεί τους ιδιοκτήτες των παρόχθιων αγρών γιατί, όσο υποχωρεί η Κορώνεια τόσο εξασφαλίζουν γόνιμη εύκολα καλλιεργήσιμη γη.

Αντίθετα, οι Σκουριές όλες τις προδιαγραφές ενός «εμβληματικού» αγώνα. «Ιμπεριαλιστικό, πολυεθνικό κεφάλαιο» και «ντόπια συμφέροντα». Ακριβά γι’ αυτό, το κατεξοχήν τυχοδιωκτικό κόμμα της ελληνικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε αντίρρηση να υιοθετήσει αδιάκριτα τις ανπδράσεις κατά της επένδυσης, να συμπορευθεί με περιθωριακές, αντικοινοβουλευτικές ομάδες και να καταγγέλλει τις συλλήψεις ακόμη και εκείνων που κατηγορούνται για τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον εργαζομένων. 

Και για να καταλάβουμε το μέγεθος της υποκρισίας, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο για την Κορώνεια δεν έχει πει κουβέντα αλλά ούτε για την περιβαλλοντική καταστροφή που συντελείται, δεκαετίες τώρα, στη Χαλκιδική. Αλλά εκεί ωφελημένοι είναι εργολάβοι, οικοπεδούχοι, μικροκαταληψίες, δηλαδή εκλογικοί «πελάτες». Και όταν δεν υπάρχει «πολυεθνικό κεφάλαιο», τι νόημα έχει ο αγώνας;


ΠΗΓΗ: ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 13/09/2015, του Μάκη Βοϊτσίδη

Αναδημοσίευση από www.ellinikoschrysos.gr

*ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ BLOG: Τα μεταλλεία ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατάφερε να τα κλείσει έστω και προσωρινά. Αυτό όμως που κατάφερε να ανοίξει διάπλατα και μια για πάντα η "νέα αριστερά" είναι τις χαραμάδες από τις μέχρι πρότινος κοιμώμενες συνειδήσεις πολιτών, δημοσιογράφων και άλλων επαγγελματικών ομάδων για τα κριτήρια που χρησιμοποιεί στις πολιτικές στοχεύσεις των "κοινωνικών αγώνων" του. 

Κριτήρια που πασιφανώς δεν είναι καθόλου ανεξάρτητα, από οικονομικά και ψηφοθηρικά κίνητρα.