ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΜΕΤΑΛΛΩΝ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ (;) ΜΕΤΑ ΑΠΟ 75 ΧΡΟΝΙΑ "ΔΙΝΟΝΤΑΣ" ΡΟΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Φωτογραφία από το critical-raw-materials/strategic-projects

Ένας από τους αναλλοίωτους κανόνες της ζωής είναι η επαναφορά των κύκλων γεγονότων και καταστάσεων. Η μόνη αβέβαιη παράμετρος αυτής της εξίσωσης είναι ο χρόνος, ο οποίος παραμένει και ο τελικός κριτής, Η ουσία είναι μια. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ιστορία διδάσκει και στην περίπτωση της Ευρώπης η διαρκής ευχή είναι να μην επαναληφθεί, είτε σαν τραγωδία, είτε σαν φάρσα.

Για να σας εξηγήσουμε φίλοι αναγνώστες τι εννοούμε, επιτρέψτε μας να σας ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο. Στο 1951, όταν μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις ενός περίπου έτους υπογράφηκε η Συνθήκη του Παρισιού, η οποία σηματοδότησε την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.

Την συνθήκη συνυπέγραψαν η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία και η Ιταλία σε μια κοινή προσπάθεια ελέγχου της παραγωγής και της εμπορίας των 2 βασικών πρώτων υλών που τροφοδοτούσαν την πολεμική βιομηχανία του β’ παγκοσμίου πολέμου. Ο απώτερος πολιτικοοικονομικός στόχος αυτής της ενοποίησης ήταν η απομάκρυνση μιας νέας πιθανότητας πολεμικής εμπλοκής και σύρραξης, σαν εκείνες που σημάδεψαν επί 4 δεκαετίες την Ευρώπη του 20ου αιώνα.

Η αλήθεια είναι πως ο μεγάλος στόχος επιτεύχθηκε. Η Γηραιά Ήπειρος για λίγο παραπάνω από 7 δεκαετίες δεν έζησε άλλη πολεμική σύρραξη. Όμως οι πρόσφατοι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν υπενθύμισαν στους έχοντες την ευθύνη της διοίκησης της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της ηπείρου, πόσο ευάλωτη είναι η κοινότητα των 27 κρατών μελών από κάθε άποψη, χωρίς την παραγωγή και την εφοδιαστική επάρκεια των κρίσιμων πρώτων υλών.

Ιδίως, όταν αυτή ορίζεται από άλλες χώρες που χάρη στην παραγωγή και την εμπορία αυτών των κρίσιμων πρώτων υλών ερίζουν για την αύξηση γεωπολιτικής ισχύος και κυριαρχίας με αποκλίνουσες συμπεριφορές από το διεθνές δίκαιο και την κοινή λογική.

Επάνω σε αυτή την κυριολεκτικά κινούμενη άμμο που ονομάζεται παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα αυξάνονται διαρκώς οι δημόσιες τοποθετήσεις αξιωματούχων της ΕΕ οι οποίοι καλούν σε συστράτευση δυνάμεων τα κράτη μέλη. Με πιο απλά λόγια να ξανασυστηθούν όλοι με όλους με στόχο την προάσπισης των κεκτημένων της Ένωσης.

Στις 21 Μαϊου ο Έλληνας Πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης μιλώντας στο συνέδριο «Athens Defence Summit» του υπουργείου Εθνικής Άμυνας υπογράμμισε την ανάγκη σύστασης μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς αμυντικών αγαθών, με κοινές προμήθειες, βαθύτερες κεφαλαιαγορές και άρση των όποιων περιορισμών στη χρηματοδότηση της αμυντικής βιομηχανίας.

Μα μέρα πριν, στις 20 Μάιου, από το Reuters δημοσιεύτηκε η προτροπή του CEO του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Έρευνας και Τεχνολογίας Μπέρντ Σέφερ για δημιουργία ευρωπαϊκού συστήματος τιμολόγησης για τα ειδικά μέταλλα και τις σπάνιες γαίες, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση από την Κίνα και να απελευθερωθούν επενδύσεις στην εξόρυξη και την επεξεργασία μετάλλων.

Δυο πράγματα θα πρέπει να θεωρηθούν βέβαια στην προκειμένη περίπτωση και τα 2 έχουν κοινό παρονομαστή τον χρόνο. Το ένα έχει να κάνει με το χρόνο ζύμωσης και ωρίμανσης που χρειάζεται η κοινότητα στην λήψη τέτοιων αποφάσεων και το 2ο έχει να κάνει με το χρόνο που μετά απαιτείται για να αποκτήσει η κοινή ευρωπαϊκή αγορά μετάλλων την δέουσα υπόσταση και σημασία στον παγκόσμιο χάρτη αγοράς και εμπορίας μετάλλων.

Βέβαια από τον περασμένο Δεκέμβριο “τρέχει” το σχέδιο δράσης RESourceEU ύψους 3 δισ. ευρώ για την μείωση των εξαρτήσεων από τρίτες χώρες. Κύριος άξονας του σχεδίου είναι η χρηματοδότηση έργων, η επιτάχυνση έκδοσης αδειών και οι διεθνείς συνεργασίες.

Εντός συνόρων και εντός του πλαισίου που προβλέπει το RESourceEU, το δικό μας ΥΠΑΝ, πριν λίγες μέρες ενέκρινε την επένδυση παραγωγής Γαλλίου, μίας κρίσιμης πρώτης ύλης, η οποία σε ικανές ποσότητες που μπορούν να καλύψουν το 100% των αναγκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εφαρμογές σε κρίσιμες τεχνολογίες, όπως τους ημιαγωγούς, αμυντικά συστήματα, εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης αλλά και σε σύγχρονα φωτοβολταϊκά συστήματα.

Ταυτόχρονα βρίσκεται στην τελική ευθεία η επένδυση χαλκού-χρυσού της Eldorado Gold στις Σκουριές Χαλκιδικής, με την εμπορική παραγωγή να αναμένεται το 4ο τρίμηνο, παράγοντας ετησίως 30.000 τόνους χαλκού, του επονομαζόμενου “κόκκινου χρυσού” του βασικού μετάλλου του “ηλεκτρικού μέλλοντος” μας, όπως έχει αναφέρει πολλές φορές σε δημόσιες τοποθετήσεις του και ο Πρόεδρος της “Ελληνικός Χρυσός” κος Χρήστος Μπαλάσκας.

Ας αναλογιστούμε κάτι. Η Ελλάδα στην ιστορία που πάει να γραφτεί θα έχει και τις δικές της σελίδες… Ένα προνόμιο που σε ότι αφορά τα μέταλλα δεν υπήρχε τις προηγούμενες δεκαετίες και σε μεγάλες συμφωνίες κρατών, που υπήρξαν.

Πρέπει να σταθούμε όλοι μας αντάξιοι των περιστάσεων, έτσι ώστε να γραφτεί αυτή η ιστορία με την Ελλάδα χώρα παραγωγό πολύ σημαντικών πρώτων υλών μέσα σε μια Ευρώπη που δείχνει να θέλει να επιστρέψει, έστω και με χαμηλές ταχύτητες, στις παραγωγικές αξίες και αρχές που άφησε πίσω της εδώ και μισό αιώνα.