ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ; ΜΠΗΚΑΜΕ ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΜΕ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ... (ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ)

Ο Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής του 20ου αιώνα Πώλ Βαλερί (έφυγε από τη ζωή το 1945) όρισε την πολιτική ως εξής: «πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά».

Αν κάποιος καθίσει και αναλογιστεί τον όγκο πληροφορίας που καθημερινά καλείται να διαχειριστεί o μέσος πολίτης μέσα από τον καθημερινό λόγο, που παρέχουν οι πολιτικοί στις μέρες μας, εκτός του ότι θα πελαγώσει, το κυριότερο είναι πως θα απογοητευτεί αλλά και δικαιώσει, ταυτόχρονα, τον Πώλ Βαλερί για τον ορισμό της πολιτικής που έδωσε πριν από έναν ολόκληρο αιώνα!

Και πως να μην νιώσει ένας πολίτης, όλα τα παραπάνω, όταν τα κυρίαρχα στοιχεία στην πολιτική ζωή και δράση είναι ο εγωισμός, η έπαρση, ο αποπροσανατολισμός, η αδράνεια, οι διχαστικές κορώνες, η μετατόπιση ευθυνών και η έλλειψη αληθινού ενδιαφέροντος για τα ουσιαστικά προβλήματα της ζωής ενός πολίτη.

Στοιχεία που, κατά τη γνώμη μας, διογκώνονται όταν μπαίνουν στην εξίσωση οι εκλογές. Οι “εξετάσεις” ανα τετραετία, δηλαδή, που κάθε επαγγελματίας πολιτικός καλείται να περάσει για να συνεχίσει να πολιτεύεται. Την μοναδική ίσως χρονική περίοδο που εμφανίζει άγχος και στρες στην δική του καθημερινότητα.

Αν και στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, άμα τη λήξει των προηγούμενων εκλογών, στην Χαλκιδική το εμπεδώνουμε καλύτερα -και από προηγούμενες χρονικές περιόδους- όταν κάποιοι πολιτικοί και πολιτευτές αρχίζουν να κάνουν αναφορές στην επένδυση χαλκού χρυσού και φυσικά στην επενδύτρια εταιρεία, με επινοήσεις και αφηγήματα που βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Θυμίζει κάτι σαν την έναρξη κυνηγετικής περιόδου, όπου στην προκειμένη περίπτωση τα πυρά είναι άσφαιρα. Είναι μόνο για την παραγωγή εικόνας και ήχου.

Πιστεύουμε πως, στο πλαίσιο της αναφαίρετης ελευθερίας της έκφρασης θα ήταν απολύτως κοινωνικά αποδεκτή και ανεκτή αυτή η “κλίση” αρκετών πολιτευομένων, αν όντως η επανεκκίνηση της γνωστής από αρχαιοτάτων χρόνων μεταλλευτικής δραστηριότητας, στη ΒΑ Χαλκιδική ήταν το μεγάλο πρόβλημα στην ζωή χιλιάδων πολιτών της περιοχής.

Συμβαίνει ευτυχώς, ακριβώς το αντίθετο. Η επανεκκίνηση αυτή έφερε στην κυριολεξία την αναγέννηση, την αναδημιουργία και την θετική προοπτική στον τόπο, όπου τα όποια προβλήματα εμφανίζονται λύνονται επί τόπου, στην κυριολεξία, όταν αλλού χρονίζουν λόγω έλλειψης συναντίληψης και οικονομικών πόρων, το βασικότερο.

Δεν το λέμε εμείς, το λέει η ίδια η πραγματικότητα, που θέλει δήμους και τοπικές κοινωνίες να αναστενάζουν, υπό το βάρος της έλλειψης εσόδων και κρατικών κονδυλίων, όταν την ίδια στιγμή ο δήμος Αριστοτέλη έχει πάρει 7 εκατομμύρια ευρώ από τα μεταλλευτικά τέλη για το 2024 και 4 εκατομμύρια ευρώ σε έργα που του πληρώνει η Ελληνικός Χρυσός στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, ποσά που στο προσεχές μέλλον θα τριπλασιαστούν.

Αν θέλουμε να είμαστε οι πάντες, ειλικρινείς, αυτό που έχει δημιουργηθεί ως “ζήτημα”, είναι ότι όλοι οι ενεργοί οικονομικά και φορολογικά πολίτες του οικείου δήμου, αλλά και από όμορους δήμους θέλουν να βρουν εργασία στα “Μεταλλεία Κασσάνδρας”, λόγω των εξαιρετικών αμοιβών και συνθηκών που παρέχουν. Αυτό όμως είναι πρακτικά αδύνατο. Ήδη οι εργαζόμενοι στα μεταλλεία ξεπερνούν τις 4.500 χιλιάδες με το 80% να κατάγεται από το Δήμο Αριστοτέλη.

Εκεί όμως θα μπορούσαν να παρέμβουν οι πολιτικοί της Χαλκιδικής και όχι μόνο είναι στο εξής: να δώσουν κοστολογημένες προτάσεις που θα στηρίζουν το ατομικό ή το συλλογικό επιχειρείν, όπως επίσης την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και την δια βίου μάθησης στην Χαλκιδική, έτσι ώστε να εξαφανιστεί η απόσταση που τις χωρίζει από την ενεργή παραγωγική διαδικασία, που στην εποχή της ψηφιοποίησης απαιτεί συνεχείς επικαιροποιήσεις γνώσεων και δεξιοτήτων.

Δεν το κάνουν όμως αυτό ούτε τα κόμματα, ούτε οι πολιτικοί μας, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε φίλες και φίλοι αναγνώστες αυτό απαιτεί επίπονη δουλειά, έρευνα, ειλικρινή ζύμωση και ώσμωση με την κοινωνία και βεβαίως κατηγοριοποίηση και σύνθεση των ευρημάτων για να κατατεθούν οι ανάλογες προτάσεις.

Αντί λοιπόν της επιλογής του κανονικού, του σωστού και του δίκαιου κοινωνικά επιλέγεται ο “εύκολος” δρόμος της δημαγωγικής και άγονης κριτικής, που τίποτα δεν πρόσφερε στην Ελλάδα την τελευταία 50ετία. Είναι όμως ο "σίγουρος δρόμος" για την εκλογική επιτυχία! 

Ως πότε;;;