ΚΙΝΑ: ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ

Δεν έχουν τέλος τα “καμπανάκια” των αναλυτών και των ανθρώπων της αγοράς για την κυριαρχία της Κίνας στις εφοδιαστικές αλυσίδες των κρίσιμων πρώτων υλών. Με το πρόβλημα στον κλάδο των σπάνιων γαιών να είναι ήδη γνωστό, πιο πρόσφατα το ενδιαφέρον στρέφεται και στα μέταλλα του εξηλεκτρισμού

Πιο συγκεκριμένα, όπως επισημαίνει το άρθρο ‘Exorbitant Privilege of the Periodic Table? Geoeconomics, Endogenous Centrality and Strategic Minerals for the Green Transition’ που δημοσιεύτηκε από το αμερικανικό National Bureau of Economic Research, η Κίνα έχει καταφέρει να διαμορφώσει ένα σύστημα κόμβου-ακτινών για τα μέταλλα της ενεργειακής μετάβασης, με την ίδια να βρίσκεται στο κέντρο.

Ωστόσο, αυτός ο κεντρικός ρόλος δεν βασίζεται τόσο στους φυσικούς πόρους που διαθέτει η ασιατική χώρα, όσο στις επενδύσεις στην ικανότητα επεξεργασίας αυτών των μετάλλων. Ως εκ τούτου, η Κίνα ελέγχει άνω του 70% της ικανότητας επεξεργασίας των κρίσιμων μετάλλων όπως το κοβάλτιο, το λίθιο, και ο χαλκός, ενώ η Ινδονησία διατηρεί τον έλεγχο για το νικέλιο.

Η συγκέντρωση αυτή, η οποία είναι πολύ διαφορετική από το παραδοσιακό μοντέλο των ορυκτών καυσίμων, χαρακτηρίζεται ανησυχητική για τις οικονομικές απειλές που θα μπορούσε να προκαλέσει.

Για παράδειγμα, αν η προσφορά των μετάλλων μειωθεί κατά μία μονάδα, αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση του πληθωρισμού 1% για τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά την επόμενη διετία. Σύμφωνα με τους αναλυτές, αυτό σημαίνει πως η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα ουσιαστικά μετατρέπεται σε εξάρτηση από τα μέταλλα της ενεργειακής μετάβασης.

Η νέα αυτή προειδοποίηση έρχεται να προστεθεί στα συνεχή “καμπανάκια” που ηχούν στις δυτικές χώρες την τελευταία διετία. Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες, και οι λοιποί σύμμαχοί τους έχουν προσπαθήσει να λάβουν μία σειρά πρωτοβουλιών. 

Όμως, αυτό απαιτεί τον ανταγωνισμό με τις κινεζικές ικανότητες, οι οποίες οικοδομήθηκαν επί δεκαετίες και με επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων. Μάλιστα, μία άλλη έρευνα έφερε στο προσκήνιο το χρηματοδοτικό κενό που καταγράφεται στη Δύση, δυσχεραίνοντας την υλοποίηση των πολιτικών δεσμεύσεων για το ζήτημα των κρίσιμων πρώτων υλών.

Πηγή:energia.gr