Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

*Ακολουθεί σχόλιο του blog Ένα ποτ-πουρί του «αγώνα» κατά της επένδυσης στις Σκουριές προσφέρει η Πρωτοχρονιάτικη ΑΥΓΗ στους αναγνώστες της, σαν μια δόση επαναστατικής γυμναστικής για να χάσουν τα κιλά που πήραν τις γιορτές με τα μελομακάρονα και τις γαλοπούλες…. Έτσι διαβάζουμε ΟΛΕΣ τις φράσεις-κλισέ που έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα στην ορολογία του «αγώνα», όπως για παράδειγμα, «Γαλατικό χωριό» , «σύγχρονοι χρυσοθήρες» , «ποινικοποίηση του αγώνα» , «νοικοκυραίοι ανθρώποι» , «το μέλλον των παιδιών μας» , «ο εθνικός εργολάβος» … ακόμα και δήλωση του συνηγόρου Κυρίτση, «Όποιος περνάει τον Πολύγυρο ξεχνάει το Σύνταγμα» !

Αίμα, τιμή, ..."γαλατική" στοργή!!! Το πόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο κοινωνικός ρατσισμός απέναντι στους μεταλλωρύχους της Ιερισσού, ήρθε να επισφραγίσει η χαλαρή  και δίχως παρατράγουδα επίσκεψη κλιμακίου της ΧΑ στο κατά τ’ άλλα «γαλατικό χωριό» ... Όταν είναι να περάσουν από τα μπλόκα της Ιερισσού οι κάτοικοι που εργάζονται στα μεταλλεία, περνούν το μαρτύριο της σταγόνας . Προπηλακίζονται, δέχονται ύβρεις, υφίστανται φθορές στα οχήματα τους. Αν περάσουν τα μπλόκα δεν ξέρουν αν θα τα ξαναπεράσουν... στο γυρισμό για τα σπίτια τους.

Πρόκειται για πολιτικό ολίσθημα : η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δικαιούται να αποκλείει καμία κοινωνική ομάδα από τη διαδικασία του διαλόγου, όπως έπραξε χθες ο κ. Τσίπρας στη Χαλκιδική.  Η άρνησή του να συνομιλήσει με τους μεταλλωρύχους, οι οποίοι απλώς υπερασπίζονται τις θέσεις εργασίας τους, στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στέκεται μακριά από τα προβλήματα των εργαζομένων σε μία συγκυρία τεράστιας ανεργίας...

Η  φώτο είναι από το koolnews.gr Του Ηλία Κανέλλη Τα παλιά χρόνια, το φρέσκο γάλα δεν το αγοράζαμε στα σουπερμάρκετ και στις έβγες, το έφερνε αξημέρωτα ακόμη στο σπίτι, σε γυάλινα μπουκάλια, ο γαλατάς – που πληρωνόταν με τον μήνα.  Συνήθως κτυπούσε και το ρόπτρο, να ξέρουν οι νοικοκυρές ότι πέρασε, να μην το ξεχάσουν και το χτυπήσει ο ήλιος και χαλάσει.  Κι ύστερα, όταν το 1967 καταλύθηκε η δημοκρατία, χτύπησαν οι πόρτες πολιτικών και πολιτών αλλά δεν ήταν ο γαλατάς. Ηταν οι στρατιώτες και αργότερα οι αστυνομικοί που έπαιρναν τους πολιτικούς και όσους θεωρήθηκαν εχθροί του καθεστώτος – αναλογικά όχι πολλούς.