Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

H σημερινή είδηση ότι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα, εκτίμησε ότι εντός του 2026 θα υπάρξει απόφαση για την υπογραφή συμφωνίας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας, μιλώντας στο πλαίσιο του 11ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πλέον σύνθετα ζητήματα της ελληνοαλβανικής πολιτικής ατζέντας: την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών. Η τοποθέτησή του Αλβανού πρωθυπουργού δεν είναι συγκυριακή αλλά εντάσσεται στη μακρά και συχνά ταραχώδη ιστορία διαπραγματεύσεων για υπογραφή συμφωνιών διακρατικού χαρακτήρα στην περιοχή της Αδριατικής και του Ιονίου. Η Ελλάδα έχει ήδη διαμορφώσει ένα σημαντικό προηγούμενο στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Ιταλία. Η συμφωνία Ελλάδας–Ιταλίας για την ΑΟΖ, που υπεγράφη το 2020, βασίστηκε ουσιαστικά στην επέκταση της υφιστάμενης συμφωνίας υφαλοκρηπίδας του 1977, επιβεβαιώνοντας ότι βασική αρχή οριοθέτησης είναι η μέση γραμμή. Αυτή η εξέλιξη ενίσχυσε τη νομική και διπλω...

Του Σωτήρη Καμενόπουλου* Η γεωπολιτική κρίση των στρατηγικών ορυκτών ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90 με την εξόρυξη και κατεργασία των σπάνιων γαιών. Η Δύση αντιλήφθηκε την κρίση αυτή μόλις τον Σεπτέμβριο του 2010. Η κρίση αυτή έχει μεταβληθεί σήμερα σε resource war μεταξύ των γεωπολιτικών παικτών. Η κρίση αυτή υπήρξε η γενεσιουργός αιτία της σημερινής κρίσης στην - λανθασμένα αποκαλούμενη - «εφοδιαστική αλυσίδα» των προϊόντων παγκοσμίως και στην ενεργειακή κρίση η οποία θα διαρκέσει, σύμφωνα με την υποκειμενική γνώμη του γράφοντα, τουλάχιστον μέχρι το 2036.

Του Θεόδωρου Καρυώτη Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ), για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αλβανία. Όπως είναι γνωστό, η ελληνική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την Αλβανία το 2009, όταν υπουργός εξωτερικών ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής”,  ο δε τρόπος της οριοθέτησης ονομάστηκε «θαλάσσιο όριο πολλαπλών χρήσεων», διότι δεν είχαμε ανακηρύξει ΑΟΖ. Υπογράψαμε, τότε, μια άριστη οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, που ήταν απόλυτα συμβατή με το Δίκαιο της Θάλασσας και πρέπει να επαινεθεί ιδιαίτερα η ομάδα που την διαπραγματεύτηκε, με επικεφαλής  τον πρέσβη Γεώργο Σαββαίδη. Η Αλβανία έκανε αποδεκτή τη θέση της Ελλάδας ότι όλα τα νησιά στην περιοχή έχουν πλήρη δικαιώματα, όπως και οι ηπειρωτικές ακτές. Η οριοθέτηση μεταξύ της Αλβανίας και της χώρας μας ήταν ανάμεσα στις ακτές των Αγίων Σαράντα και της Χιμάρας αφ’ ενός και της Κέρκυρας και των διαποντίων νήσων (Οθωνοί, Ερε...

Είναι γνωστό ότι μία μόνιμη επωδός της τουρκικής πλευράς για την αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων πάνω στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου (όπως αυτά διαμορφώνονται από το νέο δίκαιο της θάλασσας), είναι ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Η τουρκική πλευρά και στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα, σε σχετικά επιστημονικά συνέδρια, γνωρίζοντας ότι οι όποιοι ισχυρισμοί της βασισμένοι στο δίκαιο της θάλασσας είναι εντελώς αβάσιμοι, επιστράτευσε την γεωλογική επιστήμη. Ειδικότερα η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αποτελούν απλές προεκτάσεις της ηπειρωτικής ακτής της Μικρός Ασίας και ως εκ τούτου δεν διαθέτουν δική τους υφαλοκρηπίδα, καθώς αυτή ανήκει γεωλογικά στην Τουρκία!

Γράφει η Αθηνά Αντωνιάδου* Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για μελλοντική συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Τουρκία, ενώ δεν είναι λίγο το μελανί που έχει χυθεί προκειμένου να εξηγηθεί πώς θα οδηγηθεί η χώρα μας σε αυτό το μονοπάτι ή ακόμα καλυτέρα πώς θα μας οδηγήσουν, παρουσιάζοντας το ως την υπέρτατη εθνικά ωφέλιμη λύση, αφού πρώτα διαχειριστούν το πλήθος με τις βασικές αρχές Ψυχολογίας της μάζας. Εδώ και αρκετό διάστημα ο Ερντογάν μιλάει για αναθεώρηση της Συμφωνίας της Λωζάνης, για ανασχηματισμό του χάρτη της περιοχής, δίνοντας απτά δείγματα πως η αλλαγή συνόρων θα είναι το πρώτο στρατηγικό βήμα που θα κάνει η Τουρκία με φόντο τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο.

Γράφει η Αθηνά Αντωνιάδου* Σε μια περίοδο έντασης, προκλήσεων, πρωτοφανών Τουρκικών δηλώσεων, συνεχούς ανάδειξης χαρτών της λεγόμενης γαλάζιας πατρίδας που εξαφανίζουν το μισό Αιγαίο, αλλά και κάθε λογής κατάφωρης παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ανοίχτηκε (ίσως όχι τυχαία) η συζήτηση για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.   Όλα αυτά στα πλαίσια εξεύρεσης μιας «δίκαιης λύσης» που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε συμβιβασμό με τη γείτονα χώρα, αφού κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα ενός δικαστηρίου. 

Tου Δρ. Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου* Πριν λίγες ημέρες ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης ανέφερε την πιθανότητα παρέμβασης των κυανόκρανων του ΟΗΕ με όπλα σε όσες χώρες δεν υπακούσουν-συνδράμουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, [1] . Ποιο το περίεργο;  Ο εν λόγω ακαδημαϊκός χρησιμοποίησε ως υπόδειγμα-πρότυπο για την εφαρμογή σκληρών μέτρων με πυγμή την Ελλάδα στην οποία εφαρμόσθηκαν τα σκληρά μέτρα του μνημονίου. Για να μην υπάρξει κάποια παρανόηση ο εν λόγω ακαδημαϊκός ανέφερε : 

Την επόμενη εβδομάδα η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην υπογραφή συμφωνίας για έρευνα φυσικού αερίου και αξιοποίησή του στα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως και δυτικά της Κρήτης με την εταιρεία Exxon Mobil, ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ο κ. Τσίπρας δήλωσε πως η Ελλάδα προχωρά στην αξιοποίηση της δικής της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), όπως και η Κύπρος στη δική της ΑΟΖ, ενώ σημείωσε πως πρόκειται για έναν μακρόπνοο σχεδιασμό, έναν σχεδιασμό που δεν είναι στο πόδι.

Το ελικοδρόμιο του γεωτρύπανου Stena IceMax. Φωτογραφία via YouTube *Tου Dr. Σωτήρη Καμενόπουλου [ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ BLOG: Το γεωτρύπανο "Stena Icemax" βρίσκεται ήδη εντός των χωρικών υδάτων της Κύπρου.] Η 8η Νοεμβρίου 2018 θεωρείται σημαντική ημέρα για τον Ελληνισμό. Μία ημέρα η οποία σημαδεύτηκε από ένα χαρμόσυνο αλλά και ένα τραγικό γεγονός.  Το τραγικό γεγονός δεν είναι άλλο από την κηδεία του Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα.  Ως Ηπειρώτης   που είμαι στην καταγωγή, με συναισθηματική σχέση με τη Βόρεια Ήπειρο (ο προπάπους μου κατά το σχολικό έτος 1913-1914, δηλαδή την κρίσιμη περίοδο του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, δίδαξε στο σχολείο του χωριού Μουρσιά ή Μούρσια η Μούρσι της Βορείου Ηπείρου, [1]) δεν θα μπορούσα παρά να εκφράσω τη θερμή μου λύπη γι’ αυτό το μοιραίο γεγονός.