Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Ο Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής του 20ου αιώνα Πώλ Βαλερί (έφυγε από τη ζωή το 1945) όρισε την πολιτική ως εξής: «πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά». Αν κάποιος καθίσει και αναλογιστεί τον όγκο πληροφορίας που καθημερινά καλείται να διαχειριστεί o μέσος πολίτης μέσα από τον καθημερινό λόγο, που παρέχουν οι πολιτικοί στις μέρες μας, εκτός του ότι θα πελαγώσει, το κυριότερο είναι πως θα απογοητευτεί αλλά και δικαιώσει, ταυτόχρονα, τον Πώλ Βαλερί για τον ορισμό της πολιτικής που έδωσε πριν από έναν ολόκληρο αιώνα! Και πως να μην νιώσει ένας πολίτης, όλα τα παραπάνω, όταν τα κυρίαρχα στοιχεία στην πολιτική ζωή και δράση είναι ο εγωισμός, η έπαρση, ο αποπροσανατολισμός, η αδράνεια, οι διχαστικές κορώνες, η μετατόπιση ευθυνών και η έλλειψη αληθινού ενδιαφέροντος για τα ουσιαστικά προβλήματα της ζωής ενός πολίτη. Στοιχεία που, κατά τη γνώμη μας, διογκώνονται όταν μπαίνουν στην εξίσωση οι εκλογές . Οι “εξετάσεις” ανα τετραετία, δη...

Το βράδυ της 9ης Ιουνίου και κατά τη διάρκεια της ανάλυσης των αποτελεσμάτων και των ευρημάτων των ευρωεκλογών, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της “Metron Analysis” Στράτος Φαναράς, μιλώντας στην εκλογική εκπομπή του Mega και ερμηνεύοντας, κατά τη γνώμη του, το μεγάλο ποσοστό αποχής , που άγγιξε το 60% , έκανε λόγο για έλλειψη διακυβεύματος από την πλευρά του εκλογικού σώματος, καθώς δεν ψήφιζε για κυβέρνηση, εκπροσώπους κοινοβουλίου, περιφερειάρχη, δήμαρχο και λοιπούς εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είχε δίκιο ο κ. Φαναράς! Ας μας επιτραπεί όμως να διατυπώσουμε, κάποια ερωτήματα και απορίες μας. Όχι προς εκείνον, αλλά προς όλες αυτές και αυτούς που απείχαν για ακόμη μια φορά από τα πολύ σοβαρά ζητήματα της Ευρώπης και της Ελλάδας, πριν καταγραφεί ΚΑΙ η αποχή του εκλογικού σώματος.

Στην εποχή μας η επικοινωνιακή εκμετάλλευση γεγονότων δεν είναι πλέον μια τυπική επαγγελματική επιλογή. Έχει εξελιχθεί σε μια ύψιστη “ανάγκη επιβίωσης”. Είτε οικονομικής, είτε πολιτικής, είτε και των δυο μαζί. Και στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο έχει εδραιωθεί. Δυστυχώς. Είναι ευρέως αντιληπτό πως αυτή η «ανάγκη» δεν γνωρίζει φραγμούς και όρια. Εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα. Αρκεί να γίνει η… δουλειά! Ποια δουλειά; Η δουλειά… Κατά κύριο λόγο η διαστρέβλωση της πραγματικότητας με ταυτόχρονη διασπορά φόβου, κινδύνου και πανικού, πάνω στο σώμα της κοινωνίας.

Του Σωτήρη Καμενόπουλου Όταν το 2010 ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Αντώνης Φώσκολος πρωτοαναφέρθηκε στις πολλές πιθανότητες ύπαρξης υδρογονανθράκων στη χώρα μας, πολλοί τον είχαν χλευάσει. «Σιγά μην υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα» ήταν το μόνιμο κλισέ όλων όσων εκτόξευαν ειρωνικά σχόλια. Εννέα χρόνια μετά, όταν τα πρώτα βεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογοναθράκων βρέθηκαν σε χώρες με παρόμοιο γεωλογικό βυθό με την Ελλάδα (Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος), στην Ελλάδα ακόμη ορισμένοι φαίνεται πως υψώνουν εμπόδια στις έρευνες για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Σοκαρίστηκα διαβάζοντας ένα συγκλονιστικό άρθρο στην αξιόπιστη ιστοσελίδα Defence-Point.

Βλέποντας ξανά και ξανά το βίντεο στο οποίο ο αναπληρωτής υπουργός περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος επιχειρεί να εξηγήσει τα αυτονόητα στην ομάδα των αντιδρώντων κατοίκων στην επένδυση χαλκού χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική, αναρωτηθήκαμε αρκετά πράγματα. Ένα απ' αυτά ήταν, τι θα είχε συμβεί, αν ο νυν υπουργός (και όχι μόνο αυτός) έλεγε στους antigold πριν εκλεγεί βουλευτής και γίνει υπουργός αυτό που τους ξεκαθάρισε ορθά κοφτά την περασμένη εβδομάδα στον Πολύγυρο. Πως δηλαδή όταν ένα επενδυτικό έργο έχει την έγκριση και την αδειοδότηση της πολιτείας και του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, δεν γίνεται μετά να το σταματήσει η πολιτεία, το εκάστοτε υπουργείο, υπάλληλοι του υπουργείου και η αστυνομία, επειδή το θέλει κάποιος ή κάποιοι. Αυτό που μπορεί όμως και οφείλει να κάνει είναι να τηρείται ο νόμος και να βαδίζουν τα πάντα επάνω σ' αυτή την κανονικότητα.

*Ακολουθεί σχόλιο του blog Το μότο του ραδιοφωνικού σταθμού «Στο Κόκκινο» είναι: «Το ραδιόφωνο που ακούει» … Θα πρέπει να συμπληρώσουν δίπλα και «…αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα», διότι σε άρθρο που δημοσιεύει στο stokokkino.gr , με τίτλο «SOS, Τουρκία και Αργεντινή προειδοποιούν Χαλκιδική» (!!!), μας λέει τα εξής: «Τι κοινό έχουν η Αργεντινή και η Τουρκία, πέραν του ότι κάποτε είχαν «τραβήγματα» με… το ΔΝΤ; Αμφότερες «προειδοποιούν» την Ελλάδα και τη Χαλκιδική. Και στις δυο χώρες σημειώθηκαν καταστρεπτικές διαρροές κυανίου, με ευθύνη καναδικών εταιρειών εξόρυξης χρυσού.» Τι έγινε παιδιά; Ενόψει της απόφασης του ΣτΕ, βγάλαμε πάλι στη γύρα το φάντασμα του κυανίου, μπας και το πιστέψει κανείς; Πόσες φορές πρέπει να δηλώσει κανείς πως δεν είναι ελέφαντας; Πως δεν υπάρχει κυάνιο στην Χαλκιδική; Τους παραδέχομαι αυτούς τους τύπους του «δεύτερη φορά αριστερά»… 

Η επιστολή που ακολουθεί έχει μεγάλο ειδικό βάρος. Είναι γραμμένη από τον επιστάτη του πλυντηρίου του μεταλλείου της Ολυμπιάδας τον κ. Νικόλαο Κεφαλά. Έναν κάτοικο των Μαδεμοχωρίων που έχει περάσει τη ζωή του στα μεταλλεία. Γιος μεταλλωρύχου και ο ίδιος πατέρας δυο (2) μεταλλωρύχων,. Κατά την γνώμη μας, αυτά που γράφει έχουν την σημασία τους και είναι άξια προσοχής.Το αν θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει κάποιος είναι σεβαστό, αλλά αυτή είναι η προσωπική άποψη του γράφοντος.Εμείς πάντως τον τον ευχαριστούμε θερμά που μας εμπιστεύτηκε αυτή τη δημοσίευση. Ακολουθεί η επιστολή του Νικόλαου Κεφαλά. "ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ  ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΟΝΤΑΙ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ –ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ - ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΠΟΥ Κ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑΧΑ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Κ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΟΡΥΧΟΥ. ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΥΟ ...

Του Νικόλαου Αρβανιτίδη Dr. Γεωλογίας  Στη βάση μιας κοινωνικής προσέγγισης, η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου είναι υπόθεση δημοκρατίας και ανεξαρτησίας στις καθημερινές δραστηριότητες και ανάγκες κάθε ανθρώπου.  Απέναντι στο παναθρώπινο αυτό δικαίωμα, οι ομάδες που αντιδρούν και αντιτάσσονται στις ελεύθερες επιλογές και σταθερές αξίες που εκφράζει η πλειοψηφία των πολιτών, επενδύουν και καλλιεργούν τον αναπτυξιακό ρατσισμό, τον κινδυνολογικό εκφοβισμό, την οικολογική υποκρισία και την ψευδολογική προπαγάνδα. 

Του Dr. Μηχ. Μεταλλείων Πέτρου Τζεφέρη *Ακολουθεί σχόλιο του blog Αλήθεια, γιατί κανείς αναπτυξιακός τομέας (πρωτογενής και δευτερογενής) δεν εξασφαλίζει a priori την κοινωνική συναίνεση; Γιατί στο κρίσιμο ερώτημα οι πολίτες απαντούν «όχι στην αυλή μου» και ειδικά για κάποιες δραστηριότητες απαντούν ευθαρσώς «όχι σε καμία αυλή»; Γιατί στον τόπο μας, τα σχέδια ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα δεν «κοσμούν» καμία προεκλογική πολιτική ατζέντα και οι πολιτικές ηγεσίες αναγκάζονται μόνο εκ των υστέρων (μετεκλογικά) να ασχοληθούν με αυτά;