Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Θα είναι η Γαλλία ή η Ιταλία , η επόμενη… Ελλάδα; Κρίση χρέους, φουσκωμένα ελλείμματα, λιτότητα. Είναι μερικές από τις έννοιες που πρωταγωνίστησαν στην ιστορική κρίση που βίωσε η χώρα μας την περασμένη δεκαετία και οι οποίες επιστρέφουν στην επικαιρότητα.  Όχι, όμως με επίκεντρο την Ελλάδα, αφού η ελληνική οικονομία θεωρείται υπόδειγμα πλέον τόσο στη δημοσιονομική διαχείριση, όσο και στη μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ . Αυτήν τη φορά, στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκονται χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία, καθώς και η… συνήθης ύποπτη Ιταλία. Όπως έγινε γνωστό την περασμένη εβδομάδα, η Γαλλία εισέρχεται στο κλαμπ των χωρών που κινδυνεύουν με κρίση χρέους. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης διαμορφώθηκε εντέλει στο 5,5% το 2023, πολύ υψηλότερα από το 4,9% που προβλέπει ο κρατικός προϋπολογισμός του 2024.

Της Αθηνάς Αντωνιάδου  Σε λιγότερο από 2 μήνες καλούμαστε να αποφασίσουμε για την Ευρώπη που θέλουμε, χωρίς ωστόσο να έχουν δοθεί σαφείς απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που τίθενται σε κάθε σχετική συζήτηση, από άτομα μάλιστα όλων των ηλικιών. Τι είναι η Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει; Ίσως αξίζει να ανατρέξουμε στο έτος 1995 στα λόγια μιας αδιαμφισβήτητα εμβληματικής πολιτικής   προσωπικότητας   αυτής του κ. Ανδρέα Παπανδρέου όταν ο ίδιος με φόντο τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρισκόμενος σε στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης, μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες, εξέφρασε μεταξύ άλλων τα ίδια με σήμερα ερωτήματα, δίνοντας όμως και μια προφητική (?) απάντηση.

Τους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα μπορεί να ανακάμψει εντός Eυρωζώνης, αλλά στηριζόμενη στα δικά της μέσα, αναλύει ο James Surowiecki στο περιοδικό The New Yorker. «Αν υπάρχει ένα μήνυμα που πρέπει η Ελλάδα να λάβει από την πρόσφατη αντιμετώπισή της από την Eυρωζώνη, είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάρει τη βοήθεια που πραγματικά χρειάζεται» σχολιάζει ο Αμερικανός οικονομικός αναλυτής και εξηγεί τον συλλογισμό του ως εξής: «Με την υπόθεση ότι η συμφωνία θα προχωρήσει, η Ελλάδα θα μπορέσει να ξανανοίξει τις τράπεζες πλήρως και να συγκρατήσει την οικονομία από την ολοκληρωτική καταστροφή.  Ομως, με αυτή την οικονομία που έχει συρρικνωθεί κατά ένα τέταρτο μέσα σε πέντε χρόνια και τον δείκτη ανεργίας να είναι πάνω από το 25%, χρειάζεται πραγματικά τονωτικές δαπάνες και πολύ πιο χαλαρή νομισματική πολιτική. Τίποτα από τα δύο δεν προσφέρθηκε. Ακόμα κι αν η Ελλάδα καταφέρει να αποσπάσει μια ελάφρυνση χρέους που το ΔΝΤ προτείνει, τα επόμενα χρόνια θα είναι ζοφερά» .

*Ακολουθεί σχόλιο του blog Στην εφαρμογή ενός σχεδίου περικοπής πληρωμών θα υποχρεωθεί να προχωρήσει από την ερχόμενη εβδομάδα η ΔΕΗ, προκειμένου να διαχειριστεί το πρόβλημα ρευστότητα που εξελίχθηκε σε μείζον μετά την επιβολή των capital controls.  Απλήρωτοι σε πρώτη φάση θα μείνουν εργολάβοι των ορυχείων που μεταφέρουν αδρανή υλικά και πιθανά από αυτή την εβδομάδα να μη μεταβιβαστούν στο σύνολό τους οι δαπάνες προς ΑΔΜΗΕ (Διαχειριστής της Αγοράς) και ΛΑΓΗΕ (Λειτουργός της Αγοράς) για αγορές ενέργειας από τρίτους παραγωγούς. Η άποψη που φαίνεται να έχει επικρατήσει στη ΔΕΗ, είναι η ενέργεια που αγόρασε από τρίτους να αποπληρωθεί με βάση την Οριακή Τιμή Συστήματος και να παρακρατηθεί το ποσό που καλύπτει την εγγυημένη από τον νόμο τιμή. Σε κάθε περίπτωση, η κίνηση αυτή θα μεταφέρει το πρόβλημα της ρευστότητας σε όλη την αλυσίδα της αγοράς ηλεκτρισμού, πιέζοντας κυρίως τους παραγωγούς ΑΠΕ που πληρώνονται ήδη με καθυστερήσει τεσσάρων μηνών. 

Το άρθρο που αναρτούμε είναι του Κώστα Στούπα και δημοσιεύτηκε στο   www.capital.gr. Το ότι κάποιοι θα συμφωνήσουν και κάποιοι άλλοι θα διαφωνήσουν με τις απόψεις του συντάκτη είναι το μόνο σίγουρο και απόλυτα θεμιτό. Πιστεύουμε όμως, ότι αυτό το άρθρο δίνει το ερέθισμα για σκέψη σ' ότι αφορά το ζήτημα που επιθυμούν διακαώς να ανοίξουν κάποιοι antigold και δεν αφορά τίποτα άλλο από τον τερματισμό της επένδυσης χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική.