Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Πως θα σας φαινόταν να έβοσκαν προβατάκια στο Σύνταγμα; Να φυτεύαμε ελιές στον Εθνικό Κήπο; Αμπελώνα στην Ομόνοια; Ή, ακόμα καλύτερα, να ρίχναμε μερικές πολυκατοικίες για να αυξήσουμε την αγροτική γη; Υπερβολές; Ως έναν βαθμό. Γιατί φαίνεται ότι αυτό το πρότυπο μιας βουκολικής Αριστεράς έχει θιασώτες στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο left.gr, τον ημιεπίσημο ιστότοπο του κόμματος, φιλοξενείται άρθρο του «υπευθύνου ποιότητας του ιδιωτικού τομέα της αγροτικής οικονομίας» (sic) όπου αναπτύσσεται ένα εναλλακτικό πρόγραμμα ανάπτυξης για τις Σκουριές, συμβατό με τις ιδέες της ριζοσπαστικής Αριστεράς.  Το πρώτο βήμα, μαθαίνουμε, είναι ο καθαρισμός της περιοχής. Θα κρατήσει 2 με 3 χρόνια και θα απασχολήσει όλους τους εργαζομένους. Λεφτά υπάρχουν, μας ενημερώνει, 340 εκατ. σε ένα από τα αναπτυξιακά προγράμματα του υπουργείου Ανάπτυξης. Δεν διαφεύγει ασφαλώς η γαλαντομία της δαπάνης, ενός ποσού περίπου διπλάσιου από όσα η πρώτη φορά Αριστερά αφιέρωσε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης γι...

Ένα από τα καλύτερα άρθρα που πετύχαμε στο διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό ήταν το παρόν άρθρο του Ανδρέα Ζαμπούκα που δημοσιεύτηκε στο capital.gr, στις 8 του μήνα και δίνει την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όσο και τρομακτικά πειστική άποψη του συγγραφέα στο γιατί δεν πάμε μπροστά… Απολαύστε το. «Ο Κάφκα βασίζει ολόκληρο το έργο του σε ένα αντιφατικό πλέγμα, όπου ο άνθρωπος εγκλωβίζεται μεταξύ ανυπομονησίας και οκνηρίας. Εξαιτίας της ανυπομονησίας διωχθήκαμε από τον Παράδεισο, εξαιτίας της οκνηρίας δεν επιστρέφουμε. Στα έργα του Κάφκα, όλα κυλούν αργά και σταθερά, σταθερά και βιαστικά, βιαστικά αλλά ελάχιστα. Όλα προωθούνται χωρίς κίνηση, σχηματίζοντας, αναδρομικά, την προοπτική μιας φθίνουσας προθεσμίας που δεν εκπνέει ποτέ. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να μεταφέρεις το καφκικό σκηνικό στην ελληνική πραγματικότητα. Τουλάχιστον η εμπειρία της μεταπολιτευτικής περιόδου έδειξε ότι η κοινωνία έσπευσε με απίστευτη ανυπομονησία, να κατακτήσει τη “δυτική ευημερία” -περισσότερο για ευμάρει...

Μετά από μια μακρά περίοδο εσωτερικών αναζητήσεων ο “ antigold ” ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας κ. Σαράντης Δημητριάδης δείχνει να καταλήγει στην αναγκαιότητα της εγκατάστασης   βιομηχανίας μεταλλουργίας στη ΒΑ Χαλκιδική. Το αναφέρει ξεκάθαρα σε άρθρο του με τη βασική προϋπόθεση ότι αυτή η βιομηχανία όπως και κατεργασία του χρυσοφόρου πυρίτη της Ολυμπιάδας θα γίνεται και θα ελέγχεται εξ ολοκλήρου από το κράτος.

*Του Γιώργου Μπιλλίνη Ήταν πέρυσι τέτοιες μέρες, όταν ο πρωθυπουργός συγκάλεσε στο Μαξίμου σύσκεψη με τους εκπροσώπους των δέκα σημαντικότερων βιομηχανιών της χώρας. Θέλησε να ακούσει από πρώτο χέρι τις απόψεις της βιομηχανίας για τη κατάσταση της οικονομίας και την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Επιδίωξη του επίσης ήταν η άσκηση έμμεσης πίεσης για τη διενέργεια επενδύσεων. Στη σύσκεψη εκείνη το τόνο έδωσε ο Πατριάρχης της ελληνικής βιομηχανίας, ο κος Νίκος Στασινόπουλος. Είναι ο βασικός μέτοχος του μεγαλύτερου εξαγωγικού ομίλου της χώρας, της Βιοχάλκο, μιας εταιρείας συμμετοχών, που διαθέτει πάνω από εβδομήντα θυγατρικές επιχειρήσεις. Αντικείμενο της είναι η επεξεργασία, μεταποίηση και παραγωγή προϊόντων του συνόλου σχεδόν των βασικών μετάλλων.