Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

*Ακολουθεί σχόλιο του blog Με πολύ χαρά η Εφημερίδα των Συντακτών δημοσιεύει άρθρο της Χριστίνας Πάντζου, σύμφωνα με το οποίο το Ελ Σαλβαδόρ έγινε το πρώτο κράτος στον κόσμο που απαγόρευσε κάθε μορφής εξόρυξη μετάλλων στα εδάφη του. Πόσο προοδευτικό… Αναρωτιέμαι όμως γιατί είναι το Ελ Σαλβαδόρ ο πρώτος διδάξας… Γιατί ας πούμε δεν είναι η Σουηδία, η Φιλανδία, η Δανία, τόσες άλλες χώρες της Δύσης με υψηλά περιβαλλοντικά στάνταρντ; Δεν ξέρω τι ποσοστό του ΑΕΠ του Σαλβαδόρ αντιπροσωπεύει η εξόρυξη μετάλλων και με τι συνθήκες διεξάγεται εκεί στην μακρινή και διεφθαρμένη λατινική Αμερική, αλλά δεν μένει παρά να ακολουθήσουμε κι εμείς… 

Το νησί της Θάσου διαθέτει σημαντικό ορυκτό πλούτο , ο οποίος είχε τύχει εκμετάλλευσης ήδη από τα αρχαία χρόνια: εξόρυξη βασικών και πολύτιμων μετάλλων, ώχρας, μαρμάρων κ.α. Ανασκαφές στη νότια Θάσο έφεραν στο φως προϊστορικά ορυχεία ώχρας που αποτελούν σταθμό στην εξορυκτική δραστηριότητα της Ευρώπης, αντιπροσωπεύοντας τα πρώτα υπόγεια ορυχεία στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ίσως στον κόσμο, με οριζόντια υπόγεια εξόρυξη.

Δεν είναι μόνο οι επενδυτές, που τρέφουν μεγάλη εκτίμηση στον χρυσό . Εξίσου, μεγάλη εκτίμηση στο ευγενές μέταλλο έχει και η ιατρική επιστημονική κοινότητα, λόγο των ιδιοτήτων που μπορούν να συνεισφέρουν θεραπευτικά. Χάρη στη μοριακή σύσταση του ο χρυσός δεν διαβρώνεται, ενώ είναι απροσπέλαστος σε βακτήρια και μικρόβια . Παράλληλα, χάρη και στον εύπλαστο "χαρακτήρα" του, ο χρυσός θεωρείται το ιδανικό υλικό για την επίστρωση βηματοδοτών και στεφανιαίων στέντ και άλλων υλικών που χρησιμοποιούνται τόσο στην καρδιοχειρουργική αλλά και στην αγγειοχειρουργική. Όπως αναφέρουν μάλιστα στατιστικές μελέτες οι χρυσοί βηματοδότες ανεβάζουν το προσδόκιμο της ζωής των ασθενών, καθώς είναι απρόσβλητοι σε λοιμώξεις και άλλες πιθανές μολύνσεις.

Πάντα μπροστά τα θύματα και στο απυρόβλητο οι θύτες... Του Πέτρου Τζεφέρη Μηχανικός Μεταλλείων-Μεταλλουργός ΕΜΠ Κάποιοι σπούδασαν Μεταλλουργία για να αξιοποιήσουν τις μεταλλευτικές πρώτες ύλες προς όφελος του τόπου και του πολίτη, εφαρμόζοντας τους κανόνες της επιστήμης και της τεχνικής. Ετσι τουλάχιστον νόμιζαν.. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια η ιστορική αναγκαιότητα της βιώσιμης ανάπτυξης και η αυξανόμενη περιβαλλοντική ευαισθησία, έχουν εντείνει ένα καθεστώς αμφισβήτησης του μεταλλουργικού κλάδου εκ μέρους της κοινής γνώμης, ακριβώς διότι αμφισβητούνται η περιβαλλοντική και κοινωνική του διάσταση συνεισφοράς.Το θέμα πλέον δεν ειναι μόνο το «πως θα γίνει η εξόρυξη» (know how) αλλά και το «εάν θα γίνει εξόρυξη» ...