ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΜΕ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ;
Στην Ελλάδα υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι για να αισθανόμαστε υπερήφανοι και δυστυχώς άλλοι τόσοι λόγοι για να νιώθουμε ταπεινωμένοι, ως κοινωνικό σύνολο. Δε έχει ακόμη διευκρινιστεί κοινωνιολογικά, εάν αυτή η κατάσταση είναι, ας πούμε, ένα “ζήτημα ισορροπίας” , ωστόσο στο κομμάτι της υποκρισίας ως μηχανισμός καθημερινής στάσης ζωής και λειτουργίας είναι κάτι στο οποίο, ως κοινωνία συνολικά, έχουμε ξεπεράσει προ πολλού τόσο το θέατρο, όσο και τους πρωταγωνιστές του. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, “το Θεάτρο του Παραλόγου” είναι το πλέον δημοφιλές σήριαλ, που παίζεται καθημερινά απ’ όλους με μια διαφορά από την υπόλοιπη διεθνή σκηνή. Εδώ σε εμάς, η εναλλαγή ρόλου από ασκών την υποκριτική σε δεινό κριτικό υποκριτικής κρατάει όσο να πεις “κύμινο” . Πριν λίγο καιρό πάλι, πέσαμε όλοι μαζί από τα σύννεφα μαθαίνοντας πως σε διάφορα μέρη της ελληνικής επικράτειας υπάρχουν πρόσωπα που εκτελούν χρέη “αντ’ αυτού” σε επίπεδο θεσμών και φορέων και οι οποίοι έχουν φτάσει στο επίπεδο να μην υπολο...