Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Η επέτειος δεν εορτάζεται τυχαίως ούτε μόνον από συγχρόνους …«υπερπατριώτες».Υπήρξε ορόσημο για την έκβαση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και καμπή για την ανάδυση της μεταπολεμικής Ελλάδος από την ήττα της Μικρασιατικής εκστρατείας του 1922. Γράφει ο Βρετανός ιστορικός Ιάν Κέρσω (* ). Η Ιταλία, με την ήττα της στην Αλβανία από τα Ελληνικά στρατεύματα «μετά βίας υπήρχε ως στρατιωτική δύναμις, συνεπεία της απόφασης του Μουσολίνι να εισβάλλει στην Ελλάδα», τον Οκτώβριο του 1940.

Η Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940, είναι ημέρα ιδιαίτερης αξίας για τη χώρα μας, καθώς αποτελεί υπενθύμιση της αντίστασης της πατρίδας μας ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό και των αγώνων των λαών για τη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι ήρωες της Χαλκιδικής που που θυσίασαν τη ζωή τους για την πατρίδα στον πόλεμο του ΄40 είναι πολλοί και κάθε φορά τους θυμόμαστε και τους μνημονεύουμε για τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση τους. Πολέμησαν και θυσιάστηκαν για εμάς, για την Μακεδονία, για την Ελλάδα μας, για την Ελευθερία μας! Αθάνατοι όλοι τους!

Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί μία από τις επίσημες αργίες του ελληνικού κράτους και τιμάται κάθε χρόνο από το σύνολο της επικράτειας. Η μέρα που σημάδεψε την Ελλάδα είναι συνδεδεμένη με τον πόλεμο του 1940 και έμεινε γνωστή ως η επέτειος του “ΟΧΙ” . Τι ακριβώς είναι αυτό που γιορτάζουμε, όμως; Η Επέτειος του “ΟΧΙ” μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι στον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, πολλές ελληνικές κοινότητες παγκοσμίως γιορτάζουν την Επέτειο του “ΟΧΙ”.

Της Κρινιώς Καλογερίδου Σε μια εποχή απογυμνωμένη από ιδανικά, οράματα και ηθικά ερείσματα, είναι παρήγορο πως τιμάται ακόμα «ένα τεμάχιο υφάσματος φέροντος εμβλήματα και χρώματα ιδιάζοντα εις έθνος ή λαό» (τον ελληνικό, εν προκειμένω), μου έλεγε τις προάλλες που τον συνάντησα παλαιός συνάδελφος καθηγητής, όταν τον ενημέρωσα πως θα εκφωνήσω τον πανηγυρικό της ημέρας στο σχολείο, τιμώντας ταυτόχρονα τη Γιορτή της σημαίας και την επέτειο-“αποτύπωμα” του “Όχι”. Ήταν φανερά συγκινημένος στην ανάμνηση των δικών του ομιλιών για την 28η Οκτωβρίου και γι’ αυτό μου θύμιζε με λυγισμένη φωνή αποσπάσματα εκείνων: «[…] Αυτό το ασπρογάλαζο πανί ενσαρκώνει τους ιερούς αγώνες του Ελληνισμού στο διάβα της μακραίωνης ιστορίας του. Ενσαρκώνει τα όνειρα και τα ιδανικά του• τους ακατάλυτους δεσμούς της ελληνικής πατρίδας και της θρησκείας μας, αλλά και τις πανανθρώπινες ιδέες της αγάπης, της ειρήνης και της ελευθερίας…»

Λέγεται συχνά, εντελώς λανθασμένα, ότι οι Ιταλοί ήταν δειλοί, ότι τρέπονταν σε φυγή έναντι των Ελλήνων, ότι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, ακόμα και ότι επίτηδες έχασαν για να φέρουν τους Γερμανούς στα Βαλκάνια! Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, εκτός και αν δεχθούμε ότι οι 15.000 Έλληνες που έπεσαν στην Αλβανία σκοτώθηκαν μόνοι τους. Οι Ιταλοί, ούτε δειλοί ήταν, ούτε το έβαζαν στα πόδια όταν άκουγαν την ιαχή «Αέρα». Πολέμησαν και μάλιστα φανατικά, σε πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα τα επίλεκτα τμήματα Αλπινιστών και Βερσαλλιέρων.  Η εξήγηση για την ιταλική ήττα δεν έχει να κάνει με το θάρρος των Ιταλών στρατιωτών, αλλά με την ευφυΐα της ηγεσίας του και την εν γένει θεώρηση του κατά της Ελλάδας πολέμου από την φασιστική ιταλική ηγεσία, με το επίπεδο εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού και με την ηθική προπαρασκευή του στρατού αυτού ενόψει της εισβολής στην Ελλάδα.