Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Το πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Το πρόβλημα δεν είναι πλέον το πετρέλαιο αλλά η διύλιση» (εδώ: https://www.kathimerini.gr/economy/international/564358489/to-provlima-den-einai-pleon-to-petrelaio-alla-i-diylisi/ ) αναδεικνύει μια θεμελιώδη παράμετρο της σύγχρονης ενεργειακής (γεω)πολιτικής: η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται μόνο στον έλεγχο της πρώτης ύλης, αλλά κυρίως στον έλεγχο της κατεργασίας και της μεταποίησης. Στον έλεγχο της αλυσίδας αξίας. Η περίπτωση του πετρελαίου αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Εάν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα μία και μόνο χώρα είχε αποκτήσει τον έλεγχο όχι μόνο των κοιτασμάτων πετρελαίου αλλά και της παγκόσμιας διύλισης, τότε η ενεργειακή εξάρτηση της Δύσης θα είχε λάβει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι παραγωγοί αργού πετρελαίου θα παρέμεναν ευάλωτοι, εφόσον δεν διέθεταν τη δυνατότητα μετατροπής της πρώτης ύλης σε τελικό ενεργειακό προϊόν. Αυτό ακριβώς είναι το στρατηγικό μάθημα που πρέπει να εφαρμοστεί σήμερα στις σπάνιες...

Τα παγκόσμια έργα σπάνιων γαιών αξιολόγησε ο Γερμανικός Οργανισμός Ορυκτών Πόρων (DERA) στο Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Γεωεπιστημών και Φυσικών Πόρων (BGR). Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, από ένα σύνολο περίπου 470 κοιτασμάτων που είναι γνωστά παγκοσμίως, η Κίνα διαθέτει μακράν τα μεγαλύτερα αποθέματα, αλλά και το μεγαλύτερο όγκο παραγωγής. Δεδομένης της κατάστασης αυτής, ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από την έρευνα είναι ότι η Δύση θα συνεχίσει για μεγάλο χρονικό διάστημα να εξαρτάται από την Κίνα για την προμήθεια των λεγόμενων βαρέων σπάνιων γαιών , στις οποίες περιλαμβάνεται το δυσπρόσιο και το τέρβιο. Η προμήθεια αυτών των πρωτογενών υλικών είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, δεδομένου ότι αυτές προέρχονται 100% από την Κίνα ή εξορύσσονται υπό μη βιώσιμες συνθήκες στη Μιανμάρ και εξευγενίζονται στην Κίνα. Ο παγκόσμιος εφοδιασμός δυσχεραίνεται, επίσης, από τους εξαγωγικούς ελέγχους που επιβάλλει η Κίνα. Η ανάπτυξη νέων έργων σε χώρες εκτός Κίνας καθίσταται...

«Αν η μισή μου καρδιά, βρίσκεται γιατρέ στη… Δύση, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται…» θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας τους στίχους του επαναστατικού τραγουδιού που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος, καθώς “δένει” με τον εμπορικό “πόλεμο” που έχει ξεσπάσει κυρίως, μεταξύ Ουάσιγκτον-Πεκίνου (για το κομβικό ζήτημα, των “κρίσιμων πρώτων υλών”, τις οποίες ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, εφοδιάζονται κατά περίπου 80% και σχεδόν 98% αντιστοίχως από την Κίνα). Και πλέον επιδιώκουν, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, να απεξαρτηθούν, με διαφοροποίηση του εφοδιασμού τους, διότι οι “κρίσιμες πρώτες ύλες”– (critical raw material -CRM) είναι απαραίτητες για την περιβόητη πράσινη μετάβαση σε πηγές ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Η μετάβαση ισχύει περισσότερο για την ΕΕ, καθώς ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν πιστεύει ότι η “κλιματική αλλαγή” οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Απ’ την άλλη η Κίνα, ξόδεψε 676 δισ. δολάρια για την ενεργειακή της μετάβαση το 2023 – ποσό υπερδιπλάσιο από οποιαδήποτε ...

H πόλη του Magdeburg στην ανατολική Γερμανία είναι διάσημη για τον καθεδρικό της ναό. Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί -πια- το επίκεντρο της στρατηγικής της Δύσης για την αλλαγή των παγκόσμιων ισορροπιών. Στις 15 Μαρτίου η Intel ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή τεράστιας βιομηχανικής μονάδας παρασκευής μικροτσίπ τελευταίας τεχνολογίας ύψους 17 δισ. ευρώ . Παράλληλα, ο τεχνολογικός κολοσσός θα κατασκευάσει νέες μονάδες στις πολιτείες της Αριζόνα και του Οχάιο. Οι νέες μονάδες αυτές αποτελούν κύριο κομμάτι της νέας τακτικής του CEO της εταιρείας, Pat Gelsinger για την καταπολέμηση της παγκόσμιας κρίσης στην αγορά των ημιαγωγών η οποία ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας και χειροτέρευσε λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Του Πλάμεν Τόντσεφ* Στις 4 Φεβρουαρίου, ημέρα έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, η Κίνα και η Ρωσία εξέδωσαν μια μακροσκελέστατη κοινή δήλωση για την «άνευ ορίων» συνεργασία μεταξύ τους. Πρόκειται για μανιφέστο οραματικού χαρακτήρα, στο οποίο λίγο-πολύ σκιαγραφείται μια κοινή κοσμοθεωρία και μια νέα τάξη πραγμάτων στα μέτρα του σινορωσικού διδύμου.  Ωστόσο, ακριβώς είκοσι μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου, τα άρματα μάχης του Πούτιν εισέβαλαν στην Ουκρανία, φέρνοντας το Πεκίνο σε πολύ δύσκολη θέση. Κι ενώ διεξάγονται σκληρές μάχες μεταξύ ρωσικών και ουκρανικών δυνάμεων, η Κίνα κάνει μια αγωνιώδη προσπάθεια να περιορίσει τη ζημιά που υφίσταται η διεθνής εικόνα της και, ταυτόχρονα, να μεγιστοποιήσει τα οφέλη που μπορεί να αντλήσει απ’ αυτήν την κρίση.