Πρωτοβουλία Πολιτών Δήμου Αριστοτέλη

Πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών» αναφέρεται στην απάντηση, που έδωσαν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος Μεταλλείων Βόρειας Ελλάδας σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αναφορικά με το έργο του Κοκκινόλακα εντός των εγκαταστάσεων των Μεταλλείων Κασσάνδρας και τους κινδύνους που εκείνοι θεωρούν ότι αναπτύσσονται εκεί. Αν όντως είναι αυτό το ύφος της απάντησης, όπως παρατίθεται στο σχετικό δημοσίευμα, με τις πρωτοφανείς παραινέσεις προς την ηγεσία του ΥΠΕΝ, τότε νομίζουμε πως εκθέτει τους ίδιους τους συντάκτες αυτής της απάντησης. Υπάρχει μια σειρά λόγων που αξίζουν αναφοράς, καθώς η εν λόγω υπηρεσία συνεχίζει να αντιμετωπίζει την εν λόγω επένδυση ως ένα έργο που διεξάγεται με όρους και συνθήκες χώρας της Λατινικής Αμερικής και όχι Ευρωπαϊκής χώρας.

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο αυτό που συμβαίνει με το antigold σύστημα και το αυτοαποκαλούμενο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις σε σχέση με την καταστροφική κατολίσθηση στο ορυχείο λιγνίτη του Αμυνταίου Φλώρινας. Αντί τα βασικά στελέχη του, αυτά που αυτοχαρακτηρίζονται ως επιστημονικοί ειδήμονες και αυθεντίες σ’ ότι αφορά τις εξορύξεις, την μεταλλουργία και τη γεωλογία να έχουν μετεγκατασταθεί στο Αμύνταιο για να καταγράψουν όλες τις περιβαλλοντικές και οικονομικές παραμέτρους αυτής της καταστροφής από τη στιγμή που δεν εμπιστεύονται την 7μελη επιτροπή εμπειρογνώμων που συνέστησε το ΥΠΕΝ κάθονται και κάνουν κριτική εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς.

Ο μεταλλειολόγος μεταλλουργός και στέλεχος της ΔΕΗ Στέργιος Μποζίνης διαβάζοντας το πρόσφατο άρθρο του ομότιμου καθηγητή γεωλογίας Σαράντη Δημητριάδη, στο οποίο καταλόγισε τόσο κακή εκτίμηση, όσο και κακή διαχείριση της κατάστασης από το επιστημονικό και το εργατικό προσωπικό της ΔΕΗ μπήκε στη διαδικασία να του απαντήσει, καθώς κατά τη γνώμη του μέσα στο άρθρο του antigold ομότιμου καθηγητή υπήρχαν κάποιες ανακρίβειες. Είναι μια απάντηση στην οποία υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για την προσπάθεια που κατέβαλαν οι εργαζόμενοι έτσι ώστε να περιορισθούν όσο γίνονταν οι τεράστιες ζημιές που προκάλεσε η κατολίσθηση στον εξοπλισμό και στις υλικοτεχνικές υποδομές του ορυχείου.

Ο απόηχος από την καταστροφική κατολίσθηση στο ορυχείο Αμυνταίου της ΔΕΗ συνεχίζεται παρά τη σιωπή που έχει επιβληθεί. Ο κόσμος όμως καταλαβαίνει πολύ καλά τι κρύβει αυτή η σιωπή και τι μας επιφυλάσσει στο άμεσο ή προσεχές μέλλον. Το σχόλιο που ακολουθεί το αλιεύσαμε στη σελίδα «ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΣΤΗ ΒΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ» . Υιοθετούμε μέχρι κεραίας τα όσα γράφονται και περιγράφονται μέσα σ’ αυτό. “Να βλέπεις για χρόνια την καταστροφή να έρχεται και να μην κάνεις τίποτα...και στο τέλος, για το επερχόμενο έγκλημα τη ζημιά να την πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Η υπόθεση της κατάρρευσης του ορυχείου της ΔΕΗ στο Αμύνταιο της Φλώρινας και τρόπος που το διαχειρίστηκε το σύστημα που παριστάνει τον αυτόκλητο σωτήρα του περιβάλλοντος, ενώ στην πραγματικότητα ρέπει προς την καπήλευση του δεν πέρασε απαρατήρητο από την κοινωνία. Αναφερόμαστε στην κοινωνία της ΒΑ Χαλκιδικής, η οποία έχει πλέον τεράστια εμπειρία από τέτοιες πρακτικές, αφού έχουν ζήσει στο πετσί τους τι πάει να πει antigold παραπληροφόρηση, προπαγάνδα, υποκρισία και προβοκάτσια.

Το λέμε και το γράφουμε από παλιά.... Αυτή η ροπή και η λαγνεία των antigold προς την καταστροφή πρέπει να γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας με τελικό στόχο την αποφυγή ή την απομάκρυνση των όποιων συνεπειών της από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Όσοι είναι φανατικά υπέρ της διακοπής της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη ΒΑ Χαλκιδική είναι εξίσου φανατικοί υποστηρικτές - διακινητές της καταστροφολογίας και των σεναρίων ολέθρου. Πολύ απλά δεν έχουν ταίρι, ούτε προηγούμενο τα σενάρια που επινοούν και τα διαλαλούν σε τέτοιο φανατισμό και πάθος που σου δίνεται η εντύπωση ότι τα εύχονται κιόλας. Τι όχι;;;

Του Σπύρου Ριζόπουλου Η  παροιμία λέει πως «ο θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει όμως και το νοικοκύρη». Πριν από καμιά βδομάδα το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας με πομπώδεις  ανακοινώσεις διατυμπάνιζε πως προσφεύγει στη διαιτησία, κατά της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», με στόχο «τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος μέσω της εγχώριας αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της περιοχής και σε συμμόρφωση προς τους ισχύοντες περιβαλλοντικούς όρους και προδιαγραφές» . Κι αυτό έγινε  παρά το γεγονός ότι η επένδυση στα μεταλλεία Χαλκιδικής έχει εγκεκριμένη,  από τις υπηρεσίες του ίδιου υπουργείου, Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, έχει επανειλημμένως δικαιωθεί με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για όλα τα περιβαλλοντικά ζητήματα κι έχει  ολοκληρωμένο πρόγραμμα περιβαλλοντικής προστασίας με προϋπολογισμό πολλών εκατομμυρίων ευρώ,  ώστε να λειτουργεί με προληπτικά μέτρα και να ελαχιστοποιεί το αποτύπωμά της στην περιοχή.

Η κατολίσθηση στο ορυχείο Αμυνταίου ήταν μάλλον μια προαναγγελθείσα κατάσταση. Για την ακρίβεια πρόκειται για ένα γεωλογικό φαινόμενο, το οποίο βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Υπήρχαν πολλά σημάδια για το πού θα πήγαινε η κατάσταση. Κανείς όμως δεν φαίνεται να περίμενε αυτό το μέγεθος της κατολίσθησης και της υλικής καταστροφής. Το μεγάλο ευτύχημα είναι ότι δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές. Γι' αυτό και άλλωστε είχε νομοθετηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση η μετεγκατάσταση των 180 κατοίκων του γειτονικού οικισμού των Αγίων Αναργύρων, χωρίς όμως αυτή η απόφαση να έχει υλοποιηθεί στα χρόνια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Από το περασμένο Σάββατο όμως η υπόθεση της μετεγκατάστασης των κατοίκων δείχνει να δρομολογείται με ταχύτατους ρυθμούς.

Πολλά έχουν ακουστεί τις τελευταίες ώρες για τις ευθύνες που πρέπει να αναζητηθούν προς την κατεύθυνση της τοπικής εφορίας αρχαιοτήτων (ΚΘ' ΕΠΚΑ) για την κατάρρευση τεράστιων εδαφικών μαζών που σημειώθηκε το περασμένο Σάββατο το πρωι στο ορυχείο λιγνίτη της ΔΕΗ στο Αμύνταιο της Φλώρινας.  Το σίγουρο είναι ότι από τα τέλη του 2012 ο νυν πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ και τότε πρόεδρος του σωματείου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας "Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ" με συνεχείς επιστολές του ενημέρωνε την τότε ηγεσία του ΥΠ.ΠΟ. πως το ορυχείο απειλείται με μια καταστροφική κατολίσθηση εξαιτίας της παύσης της λειτουργίας που επέβαλε η τοπική εφορία αρχαιοτήτων για να γίνουν σωστικές ανασκαφές σε μια έκταση 110 στρεμμάτων.