"ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ"

Σκεπτόμενος Πολίτης

«Ένα δεμάτι αυγά και μια σούβλα γάλα» (λαϊκή ρήση)

---------------------------------------------------------------------------------.

«…Όσοι λοιπόν έχουν καταπιεί αμάσητο το ιδεολόγημα της «μεταβιομηχανικής εποχής» με έκπληξη και αμηχανία(ενδεχομένως…) θα αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες του δυτικού κόσμου εξακολουθούν να είναι (μακράν!) οι πλέον βιομηχανοποιημένες χώρες του πλανήτη.»

Σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία του ΟΗΕ, οι χώρες με τη μεγαλύτερη βιομηχανική παραγωγή στον κόσμο είναι κατά σειρά (σε δις δολάρια): Κίνα (2.400), ΗΠΑ (1.800), Ιαπωνία (1.100),Γερμανία (600), Ιταλία (300), Βραζιλία (300), Ν. Κορέα (280), Γαλλία (250), Ενωμένο Βασίλειο (230), Ρωσία (210), Ινδία (230), Μεξικό 210), Καναδάς (180), Ισπανία(180). Η Τουρκία έχει 130 και η Ελβετία 120.

«…Η συμμετοχή στη λίστα σε υψηλές θέσεις της Κίνας και της Ινδίας (και η πράγματι εντυπωσιακή ανάπτυξη της βιομηχανίας τους τα προηγούμενα χρόνια) κάθε άλλο παρά μετριάζει την εντύπωση της κυριαρχίας των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών στη βιομηχανική παραγωγή. Οι δυο αυτές χώρες έχουν πληθυσμό πάνω από ένα δισεκατομμύριο κατοίκους η κάθε μια και η απόλυτη (σε όγκο) βιομηχανική παραγωγή τους είναι, υπό μια έννοια, «φυσιολογική». Αν ωστόσο συγκριθεί η κατά κεφαλήν βιομηχανική παραγωγή(αναλογικά προς τον πληθυσμό) τότε φαίνεται η τεράστια απόσταση (παραγωγικότητας και τεχνολογίας) που τις χωρίζει από χώρες όπως ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία, Βρετανία, Ιταλία...

…Η κενότητα του ιδεολογήματος«μεταβιομηχανικές κοινωνίες» στην περιγραφή των ανεπτυγμένων κρατών γίνεται αντιληπτή και στην περίπτωση χωρών που «παραδοσιακά» χαρακτηρίζονται ως «αποβιομηχανοποιημένες».Για παράδειγμα, χώρες όπως η Ελβετία και η Σιγκαπούρη θεωρείται ότι βασίζονται στις υπηρεσίες, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται:

«Πολλοί πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι η Ελβετία ευημερεί χάρη στα κλεμμένα χρήματα που κατέθεσαν οι δικτάτορες του Τρίτου Κόσμου στις τράπεζες της ή πουλώντας κουδούνες και ρολόγια-κούκους σε Ιάπωνες και Αμερικανούς τουρίστες,αλλά στην πραγματικότητα πρό­κειται για μια από τις πλέον βιομηχανοποιημένες χώρες στον κόσμο. Δεν τυγχάνει να παρατηρούμε πολλά προϊόντα που να έχουν κατασκευαστεί στην Ελβετία, επειδή πρόκειται για μια μικρή χώρα (με πληθυσμό γύρω στα 7 εκατομμύρια), οπότε ο συνολικός αριθμός των προϊόντων είναι μικρός,και επειδή εξειδικεύεται σε προϊόντα της παραγωγικής διαδικασίας, όπως μηχανήματα και βιομηχανικά χημικά και όχι σε καταναλωτικά αγαθά που είναι πιο ορατά. Η Ελβε­τία έχει τη μεγαλύτερη βιομηχανική παραγωγή στον κόσμο (η μόνη που μπορεί να την ξεπερνά είναι η Ιαπωνία, ανάλογα με τη χρονιά και τα διαθέσιμα στοιχεία). Η Σιγκαπούρη είναι επίσης μια από τις πέντε πιο βιομηχανοποιημένες οικονομίες του κόσμου (και πάλι με βάση την προστιθέμενη βιομηχανική αξία ανά κάτοικο). Η Φινλαν­δία και η Σουηδία συμπληρώνουν την πεντάδα». (Χα Τζουν Τσανγκ «23 Αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό», εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2011)»

(Μεταβιομηχανικές φαντασιώσεις και σύγχρονος καπιταλισμός,19/12/2011, Άγγελος Καλοδούκας)

----------------------------------------------------------------------------------

Σχόλιο Σκεπτόμενου Πολίτη

Τελικά η σύγχρονη ελληνική Αριστερά φαίνεται ότι έλυσε το δύσκολο πρόβλημα της βιώσιμης ανάπτυξης, με μια ευφυή λύση, εξόχως εύκολη… Σύμφωνα πάντα με τις κατά τα άλλα συμπαθείς βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσαν συνέντευξη Τύπου, αναμασώντας σενάρια για την ερήμωση της Χαλκιδικής, βγαλμένα θαρρείς από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, δεν χρειάζεται μια χώρα τη βιομηχανία και παραγωγή, δηλαδή δημιουργία πραγματικής αξίας, σε συνθήκες οικονομίας της αγοράς. Αρκεί να γίνουν όλοι αγρότες και πάροχοι υπηρεσιών κοπανιστού αέρα.

Ευτυχώς μάλιστα που το σωτήριο αυτό αναπτυξιακό μοντέλο ταιριάζει παντού στην Ελλάδα κι όχι μόνο στη Χαλκιδική. Ήρθε λοιπόν η ώρα να αφήσουμε κατά μέρος την «βαριά», εντατική, βρώμικη ανάπτυξη και να περάσουμε σε πιο «ήπιες», καθαρές, κυριλέ μορφές. Εδώ βέβαια θα αναρωτηθεί κάποιος, πότε είχαμε εντατική ανάπτυξη στην Ελλάδα και δεν το πήραμε είδηση. Μια ζωή ήμασταν χώρα αγροτική και υπηρεσιών και μέχρι πρόσφατα στην ιστορία μας, υπανάπτυκτοι. Δεν είναι δα και πολύς καιρός που φεύγαμε μετανάστες, γιατί τούτη η χώρα δεν μπορούσε να θρέψει τα παιδιά της. Με τα σημερινά δεδομένα, οι δραστηριότητές μας ήταν τότε άκρως «φιλο-περιβαλλοντικές» και ελάχιστα βιομηχανοποιημένες, αλλά ο κόσμος λιμοκτονούσε.

Εμείς φυσικά πιστεύουμε ότι θα πουλάμε αγροτικά προϊόντα και υπηρεσίες και θα ζούμε όλοι (στην ύπαιθρο) με τις σύγχρονες ανέσεις της πόλης (όπου εκεί βρίσκεται ο περισσότερος πληθυσμός, δηλαδή οι καταναλωτές) και με υψηλό επίπεδο ζωής. Υπάρχει βέβαια ένα προβληματάκι: το πού και σε ποιους θα διατίθενται οι υπηρεσίες και τα όποια αγαθά, αν η δημιουργία αξίας σχεδόν εξαφανισθεί μαζί με τη βιομηχανία και την παραγωγή. Άρα, πώς θα γίνει κατανάλωση και ανακυκλοφορία αξίας που δεν υπάρχει, αλλά με αυτά θα ασχολούμαστε τώρα; Θα εξάγουμε στους παραπάνω βιομηχανικούς, στους γραφικούς που είδαμε να επιμένουν αναχρονιστικά να παράγουν αξία. Εμείς σαν έξυπνοι που είμαστε, θα πουλάμε ζαρζαβατικά, θα στρώνουμε σεντόνια σε τουρίστες και θα εισάγουμε αυτοκίνητα. Αναδύονται βέβαια και άλλα απλοϊκά ερωτήματα. Γιατί τόσα χρόνια δηλαδή, αυτή «η άλλη» ανάπτυξη δεν έγινε πραγματικότητα, για να σωθούμε. Πώς και γιατί θα γίνει τώρα, με τι πόρους, με ποιες προϋποθέσεις, σε τι βάθος χρόνου, από ποιους, με ποια πλεονεκτήματα, σε τι συνθήκες,…Δεν φαίνεται να υπάρχει απάντηση, άρα καλύτερα να τα προσπεράσουμε κι αυτά και να σταματήσουμε εδώ.

Άλλη μια απόπειρα λοιπόν των πολιτικών εκπροσώπων των Παρασιτικών να πείσουν τους Παραγωγικούς, ότι για το καλό του περιβάλλοντος και για το δικό τους καλό, πρέπει να επιστρέψουμε σε προβιομηχανικές μορφές οργάνωσης εργασίας. Αποβιομηχάνιση, προσκόλληση στον παρασιτισμό και όχι παραγωγή και δημιουργία αξίας, αυτή είναι η λύση τελικά…Μήπως πρέπει να σοβαρευτούμε λιγάκι ;; Καλούνται οι βουλευτίνες του αυτο-αποκαλούμενου ΣΥΡΙΖ«Α» και δή η εκ Χαλκιδικής βουλευτίνα-(τέως) εργολήπτρια, να μελετήσουν και ολίγην Πολιτική Οικονομία. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για λόγους στοιχειώδους επαγγελματισμού έναντι της πολιτικής πελατείας τους.