ΚΡΙΣΙΜΑ ΜΕΤΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΡΥΚΤΑ: ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

Όταν μιλάμε σε επίπεδο πολιτικής και οικονομίας για τη σημασία των ορυκτών και των μετάλλων πριν το 2020 και μετά το 2020 μέχρι και σήμερα είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για δυο ολότελα διαφορετικές χρονικές περιόδους με πολύ ξεχωριστά προτάγματα η κάθε μία!

Το μείζον ζήτημα είναι πως μέσα σε αυτή την εξαετία έσβησαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι ανεπανάληπτες μέρες και τα αντίστοιχα χρόνια μια 50ετίας, όπου Ελλάδα και Ευρώπη συνολικά έζησαν μια περίοδο απόλυτης ηρεμίας, ασφάλειας και σταθερότητας, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν την απαιτούμενη γεωπολιτική ευστάθεια και ασφάλεια σε δικής τους παραγωγής πρώτες ύλες, έτσι ώστε να μην βρεθεί σε ευάλωτη θέση σε κάθε λογής κρίση, όπως τελικά συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει…

Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία, Ιαπωνία, και άλλες μεγάλες οικονομίες ανταγωνίζονται διαρκώς για να αυξήσουν την γεωπολιτική και οικονομική τους ισχύ μέσα από την αναβάθμιση των περιουσιακών τους στοιχείων σε αξιοποιούμενα ορυκτά και μέταλλα, ενώ ήδη έχουν εξασφαλίσει την απαιτούμενη εφοδιαστική ασφάλεια τους με τα αποθέματα (ορυκτών και μετάλλων) που έχουν στην κατοχή τους.

Το εξαιρετικά δύσκολο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι αυτές οι χώρες πατούν το κουμπί όποια στιγμή εκείνες το επιλέξουν, φέροντας όλους τους υπόλοιπους μετέχοντες στο παγκόσμιο εμπόριο σε κατάσταση αδιακοπης αναταραχής.

Επιβολή δασμών, επιβολή αυστηρών ελέγχων σε εξαγωγές, εσωτερικές υποτιμήσεις νομισμάτων και ξαφνικές πωλήσεις αλλότριων κρατικών ομολόγων είναι μερικά μόνο από τα “νέα” εργαλεία, που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στα “σκηνικά ανάκτησης ισχύος” που διαδραματίζονται στις μέρες μας, με την Ευρώπη σε έναν ρόλο παρατηρητή που επιζητά την αντίδραση με όρους και προϋποθέσεις που θα αποτρέψουν σε μέλλοντα χρόνο την έκθεση της, όπως συμβαίνει στον παρόντα χρόνο.

Το αναξιοποίητο κοιτασματολογικό δυναμικό σε ορυκτούς πόρους των χωρών μελών της ΕΕ δείχνει το νέο δρόμο που πρέπει οραματικά και πρακτικά να ακολουθήσει. Και δείχνει η ηγεσία της και να το καταλαβαίνει και να το επιθυμεί διακαώς. Ίσως ο τρόπος επίτευξης αυτού του στόχου να εμφανίζει μια προβληματική που ευχής έργον είναι να ξεπεραστεί.

Πάντως υπάρχουν κοιτάσματα, υπάρχουν οι κατάλληλες τεχνολογίες, όπως και τεχνογνωσία εξόρυξης 

Βεβαίως υφίσταται ένα θέμα με την αδυναμία εύρεσης των κατάλληλων χειριστών των νέων τεχνολογικών μεθόδων, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνες και εκείνοι που έχουν μεταναστεύσει εκτός Ευρώπης (και Ελλάδος εννοείται) για να οικοδομήσουν ένα επαγγελματικό βίο σε χώρες με εξορυκτική νοοτροπία που αναγνωρίζουν το επίπεδο σπουδών και το αμείβουν σωστά.

Το ζήτημα αυτό, όπως και το ζήτημα οργάνωσης και συντονισμού της κοινοτικής αγοράς παραγωγής και προμήθειας πρώτων υλών θα πρέπει να γίνουν εξίσου προτεραιότητες στην σκαλέτα όλων αυτών των πτυχών και παραμέτρων που πρέπει να δρομολογηθούν για να δώσουν στην Γηραιά Ήπειρο την γεωπολιτική ώθηση που έχει ανάγκη.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας με το μεταλλείο χαλκού χρυσού των Σκουριών, που όπως γράφτηκε πρόσφατα είναι κάτι περισσότερο από ένα μεταλλείο, καθώς πέρα από επενδυτικό ορόσημο είναι και ένα μεταλλείο πρότυπο σύγχρονης και υπεύθυνης μεταλλευτικής δραστηριότητας με ισχυρό και μακροπρόθεσμο κοινωνικό αποτύπωμα.

Εντός του 2026 αναμένεται η πρώτη παραγωγή συμπυκνώματος χαλκού χρυσού. Να ευχηθούμε με συνοδές πράξεις και όχι μόνο λόγια αυτή η παραγωγή να σηματοδοτήσει την απαρχή μιας λαμπρής μεταλλευτικής εποχής για την Ελλάδα και την Ευρώπη, για την ανάκτηση της απαιτούμενης γεωπολιτικής και οικονομικής σταθερότητας.

Για να μας σέβονται!