"ΝΑ ΕΞΟΡΥΣΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΟΡΥΣΣΕΙ?"

Να μια καλή απορία...!

Στο www.panosz.wordpress.com έχει αναδημοσιευτεί το πόρισμα της επιτροπής μελών του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού της γεωπονικής σχολής του ΑΠΘ, το οποίο εκδόθηκε τον περασμένο Αύγουστο.

 Κατά την προσφιλή αντιμεταλλευτική διάλεκτο είναι «κόλαφος» κατά της πολυμεταλλευτικής επένδυσης στη ΒΑ Χαλκιδική, καθώς είναι γεμάτο από... «δεν πρέπει». 

Στην ανάρτηση αυτή έχει αναπτυχθεί ένας διάλογος από σχόλια που αλλά είναι κατά και άλλα υπέρ της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή. 

Απ’ όλα τα σχόλια ξεχωρίσαμε το μακροσκελές σχόλιο του Βλαδίμηρου, ο οποίος διατυπώνει μια σειρά εύστοχων ερωτημάτων και επιχειρημάτων κατά τη γνώμη μας. Αυτό που έκανε κλικ σε εμάς είναι το ερώτημα «Να εξορύσσει κανείς ή να μην εξορύσσει;»   

Διαβάστε το σχόλιο του Βλαδίμηρου

Το μακροσκελές κείμενο «μελών του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού» καταπιάνεται με το «εάν και κατά πόσο η επέκταση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στη Β. Α. Χαλκιδική είναι συμβατή με αγροτικές δραστηριότητες όπως, η Γεωργία, η Κτηνοτροφία, η Μελισσοκομία, η Αλιεία, κ. ά.»

Η κατάσταση είναι σαφής : αγροτική δραστηριότητα ενάντια στη βιομηχανική δραστηριότητα. Κοινωνικά, αγρότες (και γενικότερα, μικροαστοί) ενάντια σε εργάτες.

Το ότι η χώρα έχει ανάγκη και κόψιμο την αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου αφήνει παγερά αδιάφορους τα «Μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΟ». Αυτοί έχουν καθήκον να προστατέψουν τη γεωργία και την κτηνοτροφία απέναντι στη βιομηχανική απειλή. Δε χρειαζόταν να διαβάσουν την ΜΠΕ. Η γνώμη τους ήταν κατασκευασμένη εκ των προτέρων. Είναι η άποψη της τεράστιας πλειοψηφίας των «προοδευτικών» καθηγητάδων των ΑΕΙ (κυρίως ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΚΕ) ότι κάθε βιομηχανική ανάπτυξη είναι κάτι το κακό και εξοβελιστέο, γιατί γίνεται για το κέρδος των εταιριών και όχι προς όφελος του λαού – τελεία και παύλα! Αυτό είναι το ένα σκέλος, το «αριστερό», της εναντίωσης στην ανάπτυξη, που δυσφημείται επειδή θα ωφελήσει τους καπιταλιστές και όχι το λαό. Το άλλο σκέλος, το «δεξιό», αφορά έναν στενοκέφαλο εθνικισμό, εντελώς επαρχιώτικης κοπής, που βλέπει να «ξεπουλιέται» η «πατρίδα» στους «ξένους», που βλέπει «προδότες» και «δοσίλογους» και καλεί τους 300 του Λεωνίδα να σηκωθούν για τις νέες Θερμοπύλες. Αυτό το σκέλος, πάει χεράκι-χεράκι με τους θρησκόληπτους ορθόδοξους, που τους γαλουχεί ο «πατήρ» Χριστόδουλος.

Είναι κυριολεκτικά ένα «μαύρο μέτωπο» ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, αριστεριστών, Χρυσής Αυγής και παπάδων, κατά της οποιασδήποτε ανάπτυξης και οπουδήποτε ήθελε προκύψει. Το σύνθημα είναι γενικό : Μη φτιάχνετε τίποτα! Αράξτε στο χουζούρι σας και ζητήστε κανένα διορισμό αργομισθίας, ή, κάποια, τέλος πάντων, «κοινωνική παροχή» από το «κοινωνικό κράτος»! Μόνο που αυτά όσο πάνε και κόβονται, γιατί το κράτος, «κοινωνικό» ή μη βάρεσε χρεοκοπία και όσο και να απλώνουμε το χέρι στη ζητιανιά, τα λεφτά δίνονται πια με όρους, που είναι όλο και πιο δυσβάσταχτοι.

Το παλιό τροπάρι, όμως, της εναντίωσης σε οποιαδήποτε ανάπτυξη ζει και βασιλεύει, στους κόλπους, κυρίως, της θλιβερής, πάλαι ποτέ Αριστεράς. Προσχήματα για να μη γίνεται κανένα έργο, άπειρα : πότε περιβαλλοντικοί λόγοι, πότε αρχαιολογικοί, πότε βιότοποι, πότε περιοχές Νατούρα, πότε η βιοποικιλότητα, πότε τα διατηρητέα είδη πανίδας και χλωρίδας, πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κ… του πονεί! Μου θυμίζουν τη σκηνή της «Λυσιστράτης», όπου ο Αθηναίος παρακαλάει τη γυναίκα του να γυρίσει στο σπίτι κι αφού εξάντλησε όλα τα επιχειρήματα, στην απελπισία του, της λέει : Καλά, δε σε νοιάζει που πήραν οι κότες και φοράνε τα ρούχα σου!

Βλαδίμηρος-2

Αρχίζω με ένα ανέκδοτο. Στη γωνιά του δρόμου στέκεται ένας εφημεριδοπώλης που φωνάζει : Διαβάστε τα νέα! Μεγάλη απάτη με 500 θύματα! Ένας περαστικός αγοράζει μια εφημερίδα, πάει λίγο πιο κει και ανοίγει την εφημερίδα να διαβάσει για την απάτη. Ψάχνει στην πρώτη σελίδα, ψάχνει στη δεύτερη, κοιτάζει σε όλες τις σελίδες, πουθενά η απάτη! Γυρνάει αγριεμένος προς τον εφημεριδοπώλη και τον ακούει να φωνάζει : Διαβάστε τα νέα! Μεγάλη απάτη με 501 θύματα!

Στην περίπτωσή μας, η απάτη έχει πολύ περισσότερα θύματα, χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες. Και έχει στηθεί με διάφορους τρόπους, για να παιδεύει τους πάντες. Άλλοτε προβάλλεται η καταστροφή του περιβάλλοντος (για όσους έχουν οικολογική συνείδηση), άλλοτε ο «πυλώνας της Ορθοδοξίας» (για τους θρησκόληπτους), άλλοτε το φυσικό κάλλος και τα αρχέγονα δάση (για όσους έχουν αισθητικές ανησυχίες), άλλοτε το «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας (για τους οικονομολόγους, δηλαδή, για τηνε τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων, που μέσα σε μια νύχτα έμαθαν να παίζουν την Οικονομία στα δάχτυλα), άλλοτε η εθνική υπερηφάνεια και η αντίσταση στους κατακτητές (για τους ακρο-δεξιούς-αριστερούς). Από όλα έχει ο μπαξές! Διαλέγετε και παίρνετε!

Το βασικό, όμως, κάτω από όλα τα προσχήματα είναι ένα και το εκφράζει με απόλυτη σαφήνεια το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, διατυπωμένο επιγραμματικά για τον Άμλετ του 21ου αιώνα : «to mine or not to mine», να εξορύσσει κανείς ή να μην εξορύσσει! Σ’ αυτό το δίλημμα κρύβεται το μυστικό. Και όπως λέει και η Αποκάλυψη : «Εδώ βρίσκεται η σοφία. Όποιος έχει μυαλό, ας εξηγήσει τον αριθμό του θηρίου. Γιατί είναι αριθμός ανθρώπου. Και ο αριθμός είναι το 666».

Η φράση αυτή λέει πως άσχετα από την καταστροφή του περιβάλλοντος, τη μέθοδο εξόρυξης, τις συνθήκες, το αν υπάρχουν κοντά σπίτια, ή κάτοικοι που να βλάπτονται, άσχετα με το αν υπάρχει «ξεπούλημα», ή ξένες εταιρίες, άσχετα με όλα αυτά το ζήτημα είναι να μην εξορύσσει ο άνθρωπος. Και το δίλημμα είναι γενικό, αφορά κάθε εξόρυξη μεταλλεύματος (και όχι μόνο – αφορά και τα λατομεία).

Γι’ αυτό το ζήτημα πρέπει να εξετάζεται στη γενικότητά του : θέλουμε ή δε θέλουμε να εξορύσσονται τα μεταλλεύματα που υπάρχουν στο υπέδαφος, θέλουμε ή δε θέλουμε να αξιοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος, ναι ή ου; Αν απαντήσουμε αρνητικά, δόξα το θεό, υπάρχουν άπειρες προφάσεις για να ντύσουμε την άρνησή μας.

Βλαδίμηρος-2

Υ.Γ. (μακροσκελές)

Κι όσο γι’ αυτούς που προτείνουν δημοψήφισμα των κατοίκων, έχουν ξεχάσει ότι η περιοχή των Σκουριών (όπως και κάθε άλλη περιοχή μέσα στον ελλαδικό χώρο) αποτελεί μέρος ενός συνόλου που λέγεται Ελλάδα και όταν πρόκειται για θέματα που αφορούν το σύνολο αυτό, το δημοψήφισμα πρέπει να είναι πανελλαδικό και όχι τοπικό. Γιατί, τότε, θα έπρεπε, πάντοτε να υπερισχύει η άποψη της μειοψηφίας και το ατομικό συμφέρον να είναι πάντοτε ανώτερο του γενικού συμφέροντος.

Αλλά, η αστική δημοκρατία έχει κάθε 4 χρόνια δημοψήφισμα, που λέγεται “βουλευτικές εκλογές”. Αν έχουν τόσο δίκιο όσοι δε θέλουν την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου ας κατέβουν στις εκλογές και εντελώς δημοκρατικά ας σταματήσουν κάθε προσπάθεια εξόρυξης με την ψήφο του ελληνικού λαού και όχι με βία και εμπρησμούς.