ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ: Η πάλη δύο κόσμων στη Χαλκιδική και στην Ελλάδα - ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Όταν φυσάει ένας καινούριος άνεμος, τα άδεια κεφάλια είναι τα πρώτα που λυγίζουν» ( Zarko Petan)

Για όσους δεν έχουν καταλάβει (ή δεν θέλουν να το παραδεχθούν), δυό κόσμοι παλεύουν σήμερα: To δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας και το παρασιτικό. Το παλιό/αντιδραστικό/παρασιτικό συγκρούεται με το νέο/προοδευτικό/δημιουργικό, που προσπαθεί νε έρθει στην επιφάνεια. Η διαλεκτική αυτής της σύγκρουσης οδηγεί πιά σε μια ιδιότυπη πάλη τα δύο κοινωνικά στρώματα, εξελίσσοντας αργά την κοινωνία μας, μέσα από επίπονες διεργασίες.

Ποιο είναι το δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας της Χαλκιδικής, αλλά και της Ελλάδας; Φυσικά οι παραγωγικά εργαζόμενοι, αυτοί δηλαδή που παράγουν αγαθά και αξία στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Αν θέλουμε, μπορούμε να το επεκτείνουμε πέρα από κοινωνικά στρώματα και την καθαυτό παραγωγή αξίας και να συμπεριλάβουμε και την ανακυκλοφορία της αξίας. Τότε, οι πραγματικές δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας περιλαμβάνουν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ιδιωτικούς υπάλληλους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους υγιείς μη κρατικοδίαιτους  επιχειρηματίες, μικρούς και μεγάλους, καθώς και το φιλότιμο κομμάτι των δημοσίων υπαλλήλων. ‘Ολους όσους δηλαδή με την εργασία τους και χωρίς κρατικά δεκανίκια και επιδοτήσεις, δουλεύουν πραγματικά, παράγουν και δημιουργούν.

Eίναι αυτοί που τρέφουν τελικά το παρασιτικό κομμάτι της κοινωνίας: επαγγελματίες πολιτικούς, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, επιχειρηματίες του κοπανιστού αέρα των υπηρεσιών, επαγγελματίες των επιδοτήσεων, γραφειοκράτες δημόσιους υπάλληλους, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, ΜΚΟ, εισοδηματίες, άεργους κλπ. Τους βολεμένους δηλαδή του συστήματος, που δεν έχουν καμιά όρεξη για παραγωγική εργασία κι έχουν κολλήσει σαν βδέλλες στο κράτος και στους πραγματικούς παραγωγούς.

Θα μου πείτε όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία δεν παρασιτούν όλοι. Σωστό. ‘Αλλωστε και στο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας, υπάρχουν και παρασιτικοί (π.χ. αγρότες που κοροιδεύουν χρόνια τώρα το κράτος και την ΕΕ τρώγοντας επιδοτήσεις και μη μπορώντας να παράξουν ανταγωνιστικά τίποτε, ούτε κάν πατάτες). Εδώ πάντως μας νοιάζει το πώς δομούνται οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα τμήματα τις κοινωνίας κι όχι οι ατομικές εξαιρέσεις. Για να είμαστε όμως και πιο δίκαιοι (αλλά λιγότερο «πολιτικά ορθόδοξοι»), θα λέμε τους μεν «Παραγωγικούς» και τους δε «Παρασιτικούς»

Η διαμάχη των δύο κοινωνικών τμημάτων περιστρέφεται γύρω από το τέλος του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που κυριάρχησε στην Ελλάδα επί τρείς δεκαετίες και βούλιαξε την οικονομία μας, υποστηρίζοντας την υπέρμετρη κατανάλωση (με μπόλικα δανεικά) και σαμποτάροντας την παραγωγή. Το μοντέλο αυτό πλέον πνέει τα λοίσθια, κάτι πού πήραν χαμπάρι οι Παρασιτικοί και γι΄ αυτό πασχίζουν λυσσωδώς να διατηρηθούν, πάντοτε φυσικά σε βάρος των Παραγωγικών. Οι Παρασιτικοί, που έχουν συμφέρον να αντιτίθενται σε κάθε παραγωγική προσπάθεια, εξακολουθούν να πιπιλίζουν την καραμέλα του κρατισμού και δεν θέλουν επενδύσεις. Καραμπινάτα παραδείγματα οπισθοδρομισμού: ΑΕΙ και ΤΕΙ σε κάθε χωριό. Διατήρηση και αύξηση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Καμμία αξιολόγηση της απόδοσης για κανένα υπάλληλο. Κλειστά επαγγέλματα. Η τοπική αυτοδιοίκηση να συντηρείται από το κεντρικό κράτος. Κλείσιμο της βιομηχανίας κλπ κλπ.

Και βέβαια εδώ και χρόνια παίζουν συνεχώς το τελευταίο τους χαρτί, εκείνο της «οικολογίας». Βλέπετε νοσταλγούν τις παλιές καλές εποχές της προβιομηχανικής κοινωνίας ή ακόμη και της λίθινης εποχής. Αυτό το μαύρο, αντιδραστικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, υποστηρίζεται από κόμματα (και κυρίως εκείνα της πάλαι ποτέ Αριστεράς), που αντλούν από το χώρο των Παρασιτικών την άμεση πελατεία τους, συντηρώντας με ευλάβεια τον δαιμονικό κύκλο του κομματισμού και των συντεχνιών.

Οι Παραγωγικοί ήταν η βουβή πλειοψηφία και πλήρωναν τη νύφη, μιάς και δεν είχαν πολιτικούς φορείς να τους εκφράζουν. Δυστυχώς, ακόμη και οι βιομηχανικοί εργάτες (όσοι απέμειναν δηλαδή) δεν είχαν φωνή ούτε κάν μέσα στα κόμματα της Αριστεράς. Η συνεχής αφαίμαξη των Παραγωγικών  που συνεχίζεται αμείωτη από το άδικο κράτος, σε συνδυασμό με την ακύρωση επενδυτικών προσπαθειών, είχε σαν επακόλουθο να αρχίσουν να έρχονται αντιμέτωποι με το ταχέως διευρυμένο φάσμα της ανεργίας. Σε αντίθεση με τους Παρασιτικούς, που ζουν και βασιλεύουν, πουλώντας μάλιστα και μούρη για το περιβάλλον. Επιπλέον, οι Παρασιτικοί, προκλητικά και ρατσιστικά, θεωρούσαν ότι μόνον αυτοί συνθέτουν την επονομαζόμενη «κοινωνία των πολιτών».

Η απανταχού οικολογική φράξια των εν Ελλάδι Παρασιτικών, παρά την προπαγάνδα και τη φιλότιμη αλληλεγγύη και συστράτευση μεταφερόμενων αργόσχολων και μπαχαλάκηδων από όλη την Ελλάδα, στη Χαλκιδική τα βρήκε μπαστούνια από την πραγματική τοπική κοινωνία. Όντας θρασείς και με πολιτική κάλυψη, κυρίως του ΣΥΡΙΖ«Α» και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων, πέρασαν στη βία κατά των Παραγωγικών, άρχισαν να καίνε διάφορα, εσχάτως εκτροχιάστηκαν σε τρομοκρατικές ενέργειες στις Σκουριές. Όταν τα πράγματα άρχισαν να σκουραίνουν, έβαλαν μπροστά (ακόμα και στις κάμερες της TV) και ανήλικους. Πάντοτε βέβαια για το καλό των Παραγωγικών, οι οποίοι (σύμφωνα με τους Παρασιτικούς) δεν νοιάζονται για τον τόπο τους και θέλουν να τον καταστρέψουν. Άλλωστε οι Παρασιτικοί θεωρούσαν ότι μόνον αυτοί αποτελούν τις τοπικές κοινωνίες, αποκλείοντας εξ ορισμού τους Παραγωγικούς.

Κάπου εδώ ο κόμπος έφτασε στο χτένι στη Χαλκιδική. Οι Παραγωγικοί, που είχαν ήδη αρχίσει να δυσανασχετούν με τα παραμύθια, τους τραμπουκισμούς και την τρομοκρατία των Παρασιτικών, πέρασαν σιγά-σιγά στη δράση. ‘Εγιναν δηλαδή κι αυτοί «ενεργοί πολίτες», ένα προσωνύμιο που απένειμαν αυτάρεσκα στον εαυτό τους  οι πιο «προχω» Παρασιτικοί. Κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο (αν και ερασιτέχνες στις διαδηλώσεις), ύψωσαν τη φωνή τους και δήλωσαν ότι αποτελούν μέρος της πραγματικής τοπικής κοινωνίας. Φώναξαν πως θα υπερασπισθούν τα αυτονόητα: το δικαίωμα στη δουλειά, στην προκοπή, στην πρόοδο, στην ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή, με σεβασμό στο περιβάλλον. Πράγματα δηλαδή για τα οποία κόπτονταν οι Παρασιτικοί, αλλά στην πραγματικότητα τα υπονόμευαν, σαν γνήσιοι νεκροθάφτες της ανάπτυξης που είναι.

Το πρόβλημα με τους Παρασιτικούς είναι ότι, εκτός των άλλων, πάσχουν και από πολιτικό Αλτσχάιμερ. Αρκετοί από αυτούς (οι πιο παλιοί), είναι ορφανά της πάλαι ποτέ εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, του αντι-τάδε «χώρου» και του ηρωικού ΠΑΣΟΚ, που τώρα χειμάζονται στο Κοινοβούλιο, αποτελώντας συνιστώσες του αυτο-αποκαλούμενου ΣΥΡΙΖ«Α». Επιπλέον μόρφωσαν ανίερη συμμαχία με τα πιο αντιδραστικά κόμματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και της παραδοσιακής (ανιστόρητης) αριστεράς, κάνοντας ένα ιδιότυπο μέτωπο κατά της τωρινής κυβέρνησης, με πρόσχημα τα μεταλλεία. Το μέτωπο οργάνωσε πρόσφατα παμμακεδονικό αντικυβερνητικό συλλαλητήριο, για να διατρανώσει ότι είναι εδώ και δεν θέλει βιομηχανία, ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή, αλλά επιστροφή στον μεσαίωνα και στη νιρβάνα του δημοσίου.

Θα έπρεπε-τουλάχιστον οι πιο χαμπαρισμένοι από τους Παρασιτικούς-να γνωρίζουν ή να θυμούνται, ότι η ιστορική αναγκαιότητα ορίζει τις εξελίξεις και όποιοι ενεργούν με βάση αυτή, είναι οι πραγματικά ελεύθεροι, όπως λέει και ο γνωστός σοφός. Οι ελεύθεροι πολίτες νομοτελειακά στο τέλος θα κερδίσουν, είναι απλά θέμα χρόνου. Τα πράγματα πάνε μπροστά κι όχι πίσω, ιστορικά δεν υπάρχει κοινωνία που να επιβίωσε με τον παρασιτισμό. Απλά οι Παρασιτικοί πάνε κόντρα στην ιστορική αναγκαιότητα, καθυστερώντας τις νομοτελειακές αλλαγές.